مادران دادخواه کردستان خواهان تحریم «سیرک انتخابات» شدند

فراخوان «شبکه سراسری انقلاب زن، زندگی، آزادی»، متشکل از گروه‌ها، تشکل‌ها و نهادهای دانشجویی، شهری، زنان، جوانان و دانش‌آموزان، روز چهارشنبه ششم تیر با تاکید بر جدال جامعه با «حکومت زندان، شکنجه و اعدام» و شرایط انقلابی این رویارویی، منتشر شد.

نویسندگان فراخوان خواستار «گسترش هر چه بیشتر» مقابله با حجاب اجباری از سوی زنان شدند.

آن‌ها از شهروندان خواستند تا با شعارنویسی در اماکن عمومی و دیوارنویسی، تخریب تبلیغات و بنرهای انتخاباتی حکومت، حضور بر مزار قربانیان جمهوری اسلامی، شعاردهی در شب‌های هفتم و هشتم تیر، دیدار با خانواده‌های دادخواه و بستگان زندانیان سیاسی، مشارکتی فعالانه در اعتراض علیه انتخاب نظام برای جانشینی ابراهیم رئیسی داشته باشند.

هم‌زمان، جمعی از مادران دادخواه با انتشار بیانیه‌ای، «سیرک نمایشی» ریاست‌جمهوری را تحریم کردند و گفتند تا زمان محاکمه و مجازات قاتلان فرزندانشان، دست از عدالت‌خواهی برنمی‌دارند.

این بیانیه روز چهارشنبه ششم تیر منتشر شد و تاکنون مادران دادخواه و خانواده‌های ۲۵ جوان کشته شده در کردستان به دست نیروهای حکومتی، آن را امضا کرده‌اند.

در روزهای گذشته شماری از فعالان مدنی و خانواده‌های دادخواه نیز در پیام‌هایی بر تحریم انتخابات ریاست‌جمهوری تاکید کردند.

آن‌ها با بیان اینکه تنور انتخابات نمایشی با تبلیغات گرم نمی‌شود، تصریح کردند که با وجود جمهوری اسلامی، فردایی برای ایران وجود نخواهد داشت.

فراخوان شبکه سراسری انقلاب «زن، زندگی، آزادی»، از ایرانیان خارج کشور نیز خواست روز جمعه هشت تیر تجمعاتی اعتراضی مقابل سفارتخانه‌ها، کنسولگری‌ها و دفاتر جمهوری اسلامی با شعار «زن، زندگی، آزادی» برگزار کنند و خواهان بایکوت جهانی حکومت از سوی دولت‌های غربی شوند.

این تشکل، گفت همه نهادها، جمع‌ها و فعالان جنبش‌های اعتراضی داخل ایران و احزاب و سازمان‌های اپوزیسیون خارج از کشور وظیفه دارند «کابوس این روزهای حکومت را وحشتناک‌تر کنند» و جنبش زن، زندگی، آزادی را برای نابودی رژیم، یک گام دیگر به پیش ببرند.

پیش از این و در روز چهار تیر، جمعی از فعالین دانشگاهی و جوانان ایران نامه‌ای خطاب به دانشجویان، دانش‌آموختگان و استادان حامی انتخابات ریاست‌جمهوری، منتشر و اعلام کردند که حمایت آنان مهر تاییدی بر رژیم جور، جهل و فاسد است.

در روزهای گذشته بسیاری از دانشجویان، فرهنگیان، فعالان سیاسی و مدنی و زندانیان سیاسی در ایران با نوشتن نامه و امضای بیانیه‌های مختلف از مردم خواسته‌اند از شرکت در انتخابات نظام پرهیز کنند.

برخی زندانیان سیاسی مانند نرگس محمدی، گلرخ ایرایی، محبوبه رضائی و احمدرضا حائری در نامه‌هایی با تاکید بر تحریم انتخابات، به موضوع عدم مشروعیت جمهوری اسلامی پرداختند.

نویسنده این گزارش، مطلب خود را با معرفی پراید از منظر ایرانیان به عنوان ارزان‌ترین خودرو تولید (مونتاژ) داخل آغاز می‌کند و می‌گوید ایرانیان به‌خاطر کیفیت نامناسب و عیوب ایمنی به این خودرو، لقب «تابوت متحرک» داده‌اند، اما در عین‌حال بهای این اتوموبیل در بازار و ارزش‌گذاری مالی آن را به عنوان نمادی از وضعیت مالی خود و ناکامی‌هایشان در بعد اقتصادی ارزیابی می‌کنند.

فایننشال تایمز با بیان اینکه «ایرانیان اغلب قیمت پراید را، که یک خودرو بودجه‌ای است ...با حقوق حداقلی مقایسه می‌کنند تا نشان دهند که وضعیت مالی آنها بهبود نیافته است.»

نویسنده این گزارش با اشاره به اینکه در دهه گذشته، یک کارگر با حقوق حداقلی و خانواده‌ای چهار نفره می‌توانست با ۱.۶ برابر درآمد سالیانه خود یک دستگاه خودرو پراید بخرد، درحالی که اکنون او باید سه برابر درآمد سالیانه خود را برای خرید یک دستگاه پراید هزینه‌ کند»، میزان تورم در بازار ایران را به رخ مخاطب می‌کشد و تشریح می‌کند چگونه یک خودرو تقریبا شش هزار دلاری در بازار آزاد، برای بسیاری از شهروندان به کالایی لوکس و دور از دسترس تبدیل شده است.

این روزنامه به‌رغم معرفی اجمالی کاندیداها، با اشاره تلویحی به سردی تنور انتخابات پیش‌از موعد ریاست‌جمهوری در ایران به دلیل مرگ ابراهیم رئیسی در سانحه سقوط بالگرد، به این نکته کلیدی اشاره می‌کند که برنده این رقابت با مشکلات اقتصادی متعددی روبرو خواهد بود که از سال ۲۰۱۸ و پس از آن که رییس‌جمهوری ‌وقت آمریکا، دونالد ترامپ، از توافق هسته‌ای کنار کشید، تشدید شده است.
این مقاله از مجموع این مقدمات، نتیجه‌گیری کرده است که سکاندار دولت بعدی با معضلات عدیده اقتصادی از جمله «کمبود کالا، فقر فزاینده و همچنین تورم فراگیر و ریزش ارزش پول ملی دست به گریبان خواهد بود.»

نویسنده این گزارش سعی کرده است تا بر پایه نمودارهای مقایسه‌ای در زمینه‌های مختلف، تمکن اقتصادی و توان مالی ایرانیان را برای مخاطب تشریح کند و علاوه بر توصیف شرایط حاکم بر ایران، اتفاقات و رویدادهای مختلف در حوزه سیاست و اقتصاد و تاثیر متقابل این دو بر یکدیگر را در سپهر سیاسی ایران امروز، به صورتی اجمالی به تصویر بکشد.

سرکوب مخالفان پس از موج‌های اعتراضات در سال‌های اخیر، وجود تورم ۴۰درصدی یا بالاتر برای سال‌ها و کاهش فزاینده ارزش ریال علاوه بر کوتاه ماندن دست تهران از فروش نفت خود در بازارهای جهانی به دلیل تحریم‌ها، از جمله مواردی است که نویسنده در تشریح شرایط ایران امروز برای مخاطب غیرفارسی زبان خود برمی‌شمرد.

ذخیره سازی طلا به عنوان پشتوانه مالی در میان ایرانیان و همچنین نگه‌داری ۲۰ تا ۶۰ میلیارد دلار ارز خارجی به صورت نقد در خانه‌ها، دیگر موضوع جالبی است که از نظر نویسنده این مطلب دور نمانده و مخاطب جهانی خود را با این جنبه از اقتصاد ایران آشنا کرده است.

هفته گذشته انتشار ویدیویی از بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل خشم کاخ سفید را برانگیخت و با آنکه مقام‌های اسرائیلی برای شرکت در نشست مشترکی برای تبادل اطلاعات و ارزیابی فعالیت‌های جمهوری اسلامی راهی آمریکا شده بودند، مقام‌های ارشد دولت جو بایدن این نشست را لغو کردند. این دومین بار بود که برگزاری چنین نشستی لغو می‌شد.

نتانیاهو در آن ویدیو دولت بایدن را متهم کرد که در ماه‌های اخیر از ارسال تسلیحات به اسرائیل جلوگیری کرده است.

مقام‌های کاخ سفید این اظهارات را به منزله ناسپاسی نتانیاهو قلمداد کردند و گفتند که سخنان نخست‌وزیر اسرائیل حقیقت ندارد.

جان کربی، سخنگوی کاخ سفید روز پنجشنبه در یک نشست خبری گفت: «ویدیو نتانیاهو بسیار ناامید کننده، گیج کننده و آزاردهنده بود. ما نگرانی خود را در سطوح مختلف به دولت اسرائیل ابراز کردیم.»

با این همه، نتانیاهو بار دیگر در اظهاراتی علنی از انتشار آن ویدیو و سخنانی که گفته بود دفاع کرد.

اکنون آکسیوس گزارش می‌دهد که دوطرف بار دیگر به توافق رسیده‌اند که این نشست را در ماه میلادی آینده در واشینگتن برگزار کنند.

در گزارش آکسیوس به زمان دقیق برگزاری نشست مشترک اسرائیل و آمریکا درباره ایران اشاره‌ای نشده اما به نقل از مقام‌های دو کشور احتمال داده شده که این نشست قبل از سخنرانی نتانیاهو در نشست مشترک کنگره در تاریخ ۲۴ ژوییه برگزار شود.

این وبسایت به نقل از مقام‌های اسرائیلی نوشت که رهبران اسرائیل به‌طور فزاینده‌ای نگران تحولات برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی شده‌اند.

گروه مشورتی استراتژیک آمریکا و اسرائیل (SCG) که در سال ۲۰۰۹ در دوران دولت باراک اوباما تشکیل شد، یک انجمن کلیدی برای گفتگوهای آمریکا و اسرائیل درباره برنامه هسته‌ای ایران است.

مشاوران امنیت ملی ایالات متحده و اسرائیل این گروه را رهبری می‌کنند و نمایندگانی از شورای امنیت ملی، وزارت امور خارجه و آژانس‌های اطلاعاتی هر دو کشور در آن حضور دارند.

این گروه از ماه مارس سال گذشته جلسه‌ای تشکیل نداده است. به نوشته آکسیوس، مقام‌های آمریکایی و اسرائیلی می‌گویند که از آن زمان، برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی به‌طور قابل توجهی گسترده‌تر شده است.

با وجود تیره شدن روابط دولت نتانیاهو و بایدن، یوآو گالانت، وزیر دفاع اسرائیل که به واشینگتن سفر کرده است، نگرانی‌های اسرائیل درباره برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی را با مقام‌های کاخ سفید در میان گذاشت.

لوید آستین، وزیر دفاع ایالات متحده، روز سه‌شنبه ۵ تیر، در نشستی با گالانت در پنتاگون گفت که ایالات متحده با اسرائیل بر سر اطیمنان یافتن از اینکه ایران نمی‌تواند و نباید به سلاح هسته‌ای دست پیدا کند، هم‌نظر است.

گالانت نیز در پاسخ به وزیر دفاع آمریکا گفت: «ایران بزرگ‌ترین تهدید برای آینده جهان و آینده منطقه ما است و زمان در حال سپری شدن است. اکنون زمان تحقق تعهدی است که دولت‌های مختلف آمریکا در طول سال‌های گذشته برای جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای مطرح کرده‌اند.»

این، پیش‌بینی و پایان‌بندی جسورانه یادداشت ابوالفضل قدیانی، زندانی سیاسی پیشین و فعال سیاسی مخالف جمهوری اسلامی از درون مرزهای ایران و مستقیما از زیر سایه تهدید نهادهای امنیتی و قضایی است.

به شهادت ناظران و نظرسنجی‌های دولتی و مستقل، از جمله موسسه «گمان» در خارج کشور و «ایسپا» در داخل کشور، بخش غالب جامعه هنوز انگیزه‌ای برای مشارکت انتخاباتی از خود بروز نمی‌دهد، تا جایی که نماینده خامنه‌ای در اصفهان از طلاب حوزه‌های علمیه وابسته به حکومت می‌خواهد که «منتظر مردم نمانند» و برای جلب آرا «خودشان به سراغ آن‌ها بروند».

اگرچه هیچ‌یک از نامزدها هنوز موفق نشده‌اند چهره‌های پرنفوذ از جمله هنرمندان و ورزشکاران را مثل ادوار گذشته فعال کرده و موج‌ ایجاد کنند، اما شرکت کردن یا نکردن در انتخابات، این روزها بحث‌هایی را بین جبهه‌هایی از نظرات مخالف و متضاد در شبکه‌های اجتماعی به وجود آورده است.

در یک سو، تحریم‌کنندگان انتخابات، علاوه بر اقشار متنوع جامعه از کارگران و بازنشستگان تا معلمان، طیف متنوعی از مخالفان جمهوری اسلامی را در برمی‌گیرند: از تحول‌خواهان شاخص داخل ایران گرفته تا براندازان خارج کشور، از طیف نزدیک به «جنبش سبز» میرحسین موسوی تا پادشاهی‌خواهان حامی شاهزاده رضاپهلوی و همچنین طیفی از نیروهای راست تا سیاسیون چپ‌گرا.

این شاید نخستین‌بار در تاریخ جمهوری اسلامی است که جبهه اپوزیسیون طیفی متنوع شامل نیروهای مختلف را همچون قبل از انقلاب سال ۱۳۵۷ در بر می‌گیرد. حالا در آستانه این انتخابات برای تعیین جانشین رئیسی، تحریم، نه‌‎تنها فعالان سیاسی که زندانیان از درون حبس به خصوص زنان را نیز به شکل موثر با خود همراه کرده است.

تحریم‌کنندگان، انتخابات را در جمهوری اسلامی را پس از آزمون چندباره آن بی‌ثمر و نمایشی می‌دانند و امید به تغییر از طریق صندوق را در خوش‌بینانه‌ترین حالت «سراب» و در بدبینانه‌ترین حالت «خیانت» می‌دانند.

صدیقه وسمقی، محقق و اسلام‌پژوه مقبول جریان موسوم به «روشنفکری دینی»، در صفحه اینستاگرام خود نوشته است «حکومت برای مقابله با تغییرخواهی، چاره‌ای جز اتحاد با اصلاح‌طلبان ندارد». او از همه فعالان سیاسی می‌خواهد که به‌هوش باشند و در دام استبداد نیفتند.

گلرخ ایرایی، زندانی سیاسی نیز در نامه‌ای پیرامون تحریم انتخابات خطاب به اصلاح‌طلبان می‌نویسد: «شما، نه برای پیروزی در انتخابات بلکه برای شکست مردم به میدان آمده‌اید». ایرایی همچنین اصلاح‌طلبان را به خیانت متهم می‌کند.

همچنین مهدی محمودیان از فعالان حقوق بشر و زندانی سیاسی پیشین در پستی با عنوان «چیزی عوض نشده» دلایلی چندگانه را برای تحریم انتخابات عنوان می‌کند. او در واکنش به فعال شدن محمدجواد ظریف، وزیر خارجه دولت روحانی و به میان آمدن اصلاح‌طلبان نیز نوشت «محصول امید بستن به سراب، ناامیدی و استیصال بیشتر است.»

از میان شاخص‌ترین چهره‌های اپوزیسیون خارج کشور نیز شاهزاده رضا پهلوی در مصاحبه با کانال پنج ایتالیا، انتخابات ریاست‌جمهوری ایران را نمایش خوانده و اذعان می‌کند «خامنه‌ای عروسک دیگری را جایگزین رئیسی می‌کند.»

در طیف دیگری از چهره‌های برجسته مخالف حکومت، حامد اسماعیلیون در مصاحبه‌ای که آن را در کانال یوتیوب خود قرار داده ‌است، رای‌گیری در نظام اسلامی را «نمایشی از ابتذال حکومت» و «تلاشی برای بهره گرفتن از استیصال آوارشده بر مردم» می‌خواند.

100%

به این ترتیب، مخالفان به یک اتحاد فکری و آگاهی مشترک درباره غیرواقعی و نمایشی بودن انتخابات رسیده‌اند و آن را ابراز کرده‌اند.

اما از آن‌سو، معتقدان به آزمودن دوباره مشارکت در انتخابات نیز چند دسته‌اند:

• اول، بدنه اجتماعی اصول‌گرایان، بسیج و سپاه که رای دادن را نه حق، که «تکلیف» می‌دانند و در هر انتخاباتی سبد رای سازمانی حکومت هستند و شرکت می‌کنند. هرچند در این بدنه نیز در سال‌های اخیر با تشدید وخامت اوضاع اقتصادی و سی، رای‌های اعتراضی چون «رای سفید» یا رای به «امام‌زمان» نیز بسیار رونق یافته ‌است.
• دوم، بدنه اجتماعی اصلاح‌طلبان صندوق‌گرا که پراکندگی آن‌ها در طیفی بین خامنه‌ای و خاتمی تعریف می‌شود. بنیان نظری این دسته از اصلاح‌طلبان را می‌توان در بیانیه موسوم به «روزنه‌گشایی» در انتخابات اخیر مجلس خلاصه کرد، کسانی که ایده آن‌ها اگرچه در انتخابات پیش با استقبال مواجه نشد، این‌بار با ایده «راه‌گشایی» وارد صحنه شده‌اند.
• سوم، اقشار غیرسیاسی جامعه که بنا به اذعان ناظران سیاسی، عموما از سر استیصال و یافتن راه نجات در انتخابات شرکت می‌کنند. این دسته راه دیگری را پیش روی خود نمی‌بینند و حتی با علم به «سراب» بودن امیدهایشان، وارد عرصه انتخابات می‌شوند.

طیف روزنه‌گشا، که این روزها فعالانه در صحنه حضور دارد، با اتکا به این فرض که جمهوری اسلامی یک «رژیم مرکب» است راهکار شرکت در انتخابات را تجویز می‌کند. نظام مرکب یا هیبریدی، به رژیم سیاسی شامل خصوصیات هردو نظام اقتدارگرا و دموکراسی اطلاق می‌شود که غالبا در نتیجه «گذار دموکراتیک ناقص» از یک رژیم استبدادی به یک رژیم دموکراتیک ایجاد می‌شود و خصوصیات هر دو نظام را دارد.

منتقدان طیف «روزنه‌گشا» و رویکرد مشارکت در انتخابات، صراحتا تاکید می‌کنند که جمهوری اسلامی نه یک نظام هیبریدی، که نظامی اقتدارگراست.

برای راستی‌آزمایی ادعای بیانیه روزنه‌گشایی و منتقدانش، می‌توان به آخرین آمار جهانی پیرامون شاخص دیکتاتوری-دموکراسی مراجعه کرد. طبق آمار سال ۲۰۲۴، ایران از ۱۰ نمره، تنها ۱.۹۶ نمره کسب کرده و از میان ۱۶۵ کشور مورد مطالعه، جایگاه ۱۵۲ را به خود اختصاص داده‌ است. بنا بر این، آمار می‌توان گفت که نظر منتقدان «روزنه‌گشایی» به واقعیت نزدیک‌تر بوده و جمهوری اسلامی در زمره اقتدارگراترین رژیم‌های جهان قرار دارد.

از سوی دیگر، مساله مهم در ایده این طیف آنجاست که پیچیدگی‌های ساختاری و نهادی نظام‌هایی مثل جمهوری اسلامی را نادیده می‌گیرد و تبحر رهبران چنین نظامی در به‌کارگیری و بازی گرفتن هم‌زمان از نیروهای متعهد و مخالف برای بقا را مورد غفلت قرار می‌دهد.

از حیث استراتژی نیز اصلاح‌طلبان «روزنه‌گشا» وضعیت مناسبی ندارند. نامزد آن‌ها بر خلاف انتظارات ابتدایی بی‌برنامه، تقریبا بدون وعده و مطیع رهبر ظاهر شده و کارزار انتخاباتی آنان نیز برخلاف سال‌های ۱۳۸۸ و ۱۳۹۲، بی‌رمق و آشفته به‌نظر می‌رسد.

میدان نزاع میان تحریم‌کنندگان و مشارکت‌کنندگان را می‌توان در دسته سوم دانست. اصلاح‌طلبان تلاش می‌کنند آنان را به مشارکت در انتخابات ترغیب کنند اما تحریم‌کنندگان سعی دارند فواید تحریم انتخابات را به آنان یادآوری کنند.

پنجره فرصتی رو به بسته شدن

دوره برگزاری انتخابات، همان‌طور که برای حامیان مشارکت در آن در داخل کشور و با حمایت حکومت فرصتی مغتنم برای ادامه تنفس سیاسی به شمار می‌رود، برای تحریم‌کنندگان نیز فرصتی برای اقدام سیاسی است. اپوزیسیون جمهوری اسلامی، به خصوص نیروها و چهره‌های خارج کشور که سیاست تحریم انتخابات را پیش گرفته‌اند، می‌توانستند و می‌توانند از این فرصت برای مهیا کردن زمینه‌ احیای اعتراضات بهره بگیرند.

نباید از یاد برد که تحریم توانسته اکنون به سیاست مقبول برای شهروندان در قبال انتخابات نمایشی جمهوری اسلامی تبدیل شود. همین تحریم است که تنها ابزار موثر برای به چالش کشیدن مقام‌های حکومت حتی برای طیف اصلاح‌طلب و چهره‌های درون نظام به شمار می‌رود؛ آنجا که محسن هاشمی در صداوسیما در مقابل نماینده مجلس حامی سعید جلیلی، مهم‌ترین فراز انتقادش را به «شش درصدی» بودن فرد حاضر اختصاص داد تا آرای پایین او را یادآوری کند. این دستاورد تحریم است که مشروعیت را از مقام‌های نظام گرفته است.

اما اکنون برای ادامه این مسیر، فراتر از انتشار پست‌های مجازی، صدور بیانیه‌ها و مصاحبه‌های رسانه‌ای انتظار می‌رفت چهره‌های برجسته اپوزیسیون از آزادی عمل و بیانی که در خارج کشور از آن بهره‌مندند، بسیار بهتر از آنچه هست، استفاده کنند.

تجربه نشان داده اپوزوسیون از ابزارهای لابی‌گری برای تغییر افکار عمومی جوامع غیرایرانی و تغییر مسیر گزارشگری در رسانه‌های جریان اصلی و مسلط درباره واقعیت انتخابات جمهوری اسلامی برخوردار است و در صورت اقدام می‌تواند مهندسی انتخابات را علنی کنند.

از لحاظ حضور خیابانی، ابزار تجمع مقابل سفارتخانه‌های جمهوری اسلامی و مراکز کنسولگری آن در روزهای مانده به انتخابات و روز انتخابات قابلیت به زیر سوال بردن نمایش انتخابات جمهوری اسلامی در خارج کشور را داشته است.

در حالی که جمهوری اسلامی سعی دارد رسما آن‌طور که این روزها مقام‌های حکومت می‌گویند رای مردم را «رای به نظام» تبلیغ کنند، اپوزیسیون می‌تواند این نمایش را در کشورهای اروپایی و آمریکا و کانادا به نفع خود تغییر دهد و حتی از کارزار شرمگین‌سازی برای حامیان حکومت در هنگام رای دادن در خارج استفاده کند.

از سوی دیگر این فرصت وجود داشت که نهادها و احزاب و چهره‌های اپوزیسیون همانطور که کانادا چنین تصمیمی گرفت، با مقام‌های کشورهای دیگر نیز وارد لابی شوند تا از استقرار صندوق و برگزاری انتخابات حکومت ایران در کشورهای دیگر جلوگیری کنند.

به نظر می‌رسد افول همبستگی و کاهش هماهنگی اپوزیسیون در چنین پنجره‌های فرصتی خود را بیش از پیش نشان می‌دهد.

قطعا شکاف و خشم در جامعه ایران با انگیزه معیشتی و سیاسی همچنان فعال است، و زمینه عمل همچنان وجود دارد،‌ اما این اپوزیسیون و چهره‌ها و نهادهای آن هستند که در شناسایی این فرصت‌ها و طراحی اقدام مناسب برای بهره‌گیری از آن تعلل کرده‌اند.

وزارت خزانه‌داری ایالات متحده در بیانیه‌ای اعلام کرد این افراد و نهادها «یک شبکه بانک‌داری در سایه» را شکل داده بودند که از سوی سپاه پاسداران و وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی مورد استفاده قرار می‌گرفت.

این دو نهاد نظامی حکومت ایران در فهرست تحریم‌های آمریکا هستند.

وزارت خزانه‌داری آمریکا گفته که این شبکه بانکی امکان دسترسی سپاه و وزارت دفاع به نظام مالی بین‌المللی را فراهم می‌آوردند و به انتقال میلیاردها دلار که این دو نهاد از طریق فروش نفت و محصولات پتروشیمی از سال ۲۰۲۰ کسب کرده بودند، کمک می‌کردند.

به گفته وزارت خزانه‌داری آمریکا، سپاه پاسداران و وزارت دفاع درآمدهای خود را از طریق شبکه‌های صرافی ایرانی و شرکت‌های پوششی خارجی، برای پشتیبانی مالی و تسلیحاتی از گروه‌های نیابتی جمهوری اسلامی در منطقه، از جمله حوثی‌های یمن هزینه می‌کردند.

علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، روز ۱۰ آبان ۱۴۰۲ بر ضرورت توقف صدور نفت و ارزاق به اسرائیل تاکید کرد و از دولت‌های اسلامی خواست با اسرائیل همکاری اقتصادی نکنند.

در پی اظهارات خامنه‌ای، حوثی‌ها حملات خود را به کشتی‌های بین‌المللی در دریای سرخ، تنگه باب‌المندب و خلیج عدن آغاز کردند و امنیت دریانوردی را در منطقه به خطر انداختند.

واشینگتن روز ۲۱ خرداد ۱۰ فرد، نهاد و کشتی را به دلیل نقش آن‌ها در انتقال غیرقانونی نفت و سایر کالاها برای حوثی‌های یمن تحت تحریم قرار داد.

100%

وزارت خزانه‌داری آمریکا در ادامه بیانیه خود در روز پنجم تیر نوشت سپاه پاسداران و وزارت دفاع جمهوری اسلامی همچنین از درآمدهای خود برای انتقال پهپاد به روسیه استفاده کرده‌اند.

حکومت ایران متهم است که پهپادهای انتحاری شاهد ۱۳۱ و شاهد ۱۳۶ را به روسیه ارسال کرده تا در جریان عملیات نظامی در اوکراین مورد استفاده قرار گیرند.

روسیه عملیات نظامی خود را علیه اوکراین روز پنجم اسفند ۱۴۰۰ کلید زد و از آن زمان تاکنون، درگیری‌های مرگبار میان دو کشور ادامه داشته است.

ایالات متحده، بریتانیا و کانادا روز ششم اردیبهشت در اقدامی هماهنگ، تحریم‌های جدیدی را علیه صنعت پهپادی جمهوری اسلامی وضع کردند.

دولت کانادا روز ۳۰ خرداد رسما سپاه پاسداران را در فهرست گروه‌های تروریستی خود قرار داد.

والی آدیمو، معاون وزیر خزانه‌داری آمریکا روز پنجم تیر گفت واشینگتن همکاری با «متحدان، شرکا و صنعت مالی جهانی» را ادامه خواهد داد تا «هوشیاری» جامعه بین‌المللی را در ارتباط با تامین مالی تروریسم افزایش دهد.

بسته تحریمی جدید واشینگتن ده‌ها شرکت را در ایران، ترکیه، امارات متحده عربی، هنگ‌کنگ و جزایر مارشال هدف قرار می‌دهد. این شرکت‌ها در فرآیند پول‌شویی به نفع نهادهای نظامی جمهوری اسلامی دست داشتند.

اموال اشخاص و نهادهای تحریم شده در آمریکا مسدود خواهد شد و شهروندان ایالات متحده از معامله با آن‌ها منع می‌شوند.