گروه شبهنظامی شورشی در سودان موسوم به «نیروهای پشتیبانی سریع» اعلام کردند که کنترل شهر الفاشر، آخرین شهر بزرگ در منطقه غربی دارفور را که در دست نیروهای ارتش سودان قرار داشت، به دست گرفتهاند. بیم آن میرود که کشتار گستردهای در شهر رخ دهد.
این گروه یکشنبه چهارم آبان در بیانیهای اعلام کرد که این شهر را «از چنگ مزدوران و شبهنظامیان متحد با ارتش تروریستی سودان» بیرون آورده است.
ارتش سودان تاکنون در این باره اظهار نظری نکرده است.
بخش «تحقیق بیبیسی» اصالت ویدیوهایی را که در شبکههای اجتماعی دستبهدست میشوند و نیروهای پشتیبانی سریع را داخل پایگاه ارتش نشان میدهند، تایید کرده است.
نیروهای محلی حامی ارتش به نام «مقاومت مردمی»، نیروهای واکنش سریع را متهم کردند که با اجرای «کمپین اطلاعات نادرست رسانهای» میکوشد «روحیه بالای نیروها» را تضعیف کند.
نیروهای پشتیبانی سریع یک گروه شبهنظامی است که سال ۲۰۱۳ از باقیمانده شبهنظامیان جَنجَوید تشکیل شد. شبهنظامیان جَنجَوید در جریان نسلکُشی دارفور برای حکومت وقت سودان میجنگیدند و مسئول مستقیم جنایتها علیه غیرنظامیان شناخته شدهاند.
دولت سودان در سال ۲۰۱۳ این گروه را برای مقابله با گروههای شورشی در منطقه دارفور تشکیل داد اما روند تنشها در این کشور به سمتی رفت که نیروهای پشتیبانی سریع از سال ۲۰۲۳ تا کنون با نیروهای مسلح سودان در جنگاند.
ساکنان الفاشر نگراناند که سقوط این شهر حمام خونی شبیه قتلعام جنینه در بهار ۲۰۲۳ به بار آورَد؛ جایی که سازمان ملل کشتهشدن ۱۰ تا ۱۵ هزار نفر طی کمتر از دو ماه را تایید کرده بود.
اهمیت راهبردی الفاشر
بیبیسی در گزارشی از دست دادن شهر الفاشر را «ضربهای سنگین برای ارتش سودان» ارزیابی کرده است، زیرا این شهر آخرین پایگاه باقیمانده ارتش این کشور در منطقه دارفور بود و با سقوط آن کنترل کل منطقه دارفور در عمل به دست نیروهای پشتیبانی سریع میافتد.
واشینگتنپست نیز، با اشاره به اینکه نیروهای واکنش سریع کنترل خود بر خارطوم، پایتخت سودان و شهرهای اطرافش را از دست داده است، تسلط بر الفاشر را یک «پیروزی بزرگ» برای آنها خواند.
در حال حاضر ارتش سودان کنترل خارطوم، سواحل شرقی و بیشتر مناطق شمالی این کشور را در دست دارد و نیروهای واکنش سریع تقریبا سراسر غرب دارفور را در اختیار دارند. نبرد میان این دو گروه در جنوب همچنان ادامه دارد.
محاصره و قحطی در الفاشر
شبهنظامیان پشتیبانی سریع طی ۱۸ ماه گذشته شهر الفاشر را محاصره کرده بود و بهطور مستمر مواضع ارتش، مسجدها، آشپزخانههای عمومی و بیمارستانهارا بمباران میکردند.
به گزارش بیبیسی، هنوز بخشهایی از الفاشر در کنترل ارتش و گروههای مسلح متحد آن است، اما انتظار نمیرود که این مواضع برای مدت طولانی مقاومت کنند.
سازمان ملل اعلام کرده که از زمان آغاز محاصره، حدود ۶۰۰ هزار نفر از شهر و اطراف آن گریختهاند. بسیاری نیز با وجود پرداخت رشوههای سنگین به اعضای گروه شبهنظامی، در مسیر مورد سرقت و تجاوز قرار گرفته یا به قتل رسیدهاند.
با این حال، حدود ۲۶۰ هزار نفر هنوز در شهر گرفتارند و ماههاست تحت گرسنگی و بمباران زندگی میکنند. واشینگتنپست درباره وضعیت مردم در این شهر نوشته است: «ساکنان گزارش دادهاند که برای زندهماندن خوراک دام و علف میخورند، در حالی که قیمت مواد غذایی سر به فلک کشیده است.»
یک امدادگر به این رسانه گفت که بهتازگی در روستایی نزدیک الفاشر با گروهی از زنان بیمار و سالخورده و کودکان زخمی روبهرو شده که نیروهای پشتیبانی سریع آنها را برای اخاذی گروگان گرفته بود.
به گفته او یکی از گروگانها کودکی پنجساله بود که گلولهای در گردن داشت و بدن یک کودک دیگر پر از زخمهای ناشی از ترکش بود. روستاییان نیز با تنها یک وعده غذا در روز این کودکان را زنده نگه داشته بودند.
یک پزشک کودک از اعضای پزشکان بدون مرز در شهر تَوِیله در نزدیکی الفاشر گفت که شاهد گریختن بیش از ۱۳۰۰ نفر ظرف یک هفته گذشته بوده است. به گفته او یکچهارم کودکان دچار سوء تغذیه شدید و نیمی دیگر دچار سوء تغذیه متوسط بودند.
جنگ خونینی که همچنان ادامه دارد
درگیریهای شدید در دارفور که از سال ۲۰۰۳ آغاز شده بود، در سال ۲۰۱۷ پایان یافت. با این حال خشونتهای پراکنده قومی از آن زمان تا کنون ادامه داشته است.
دولت ایالات متحده در سال ۲۰۲۳ اعلام کرد که تجدید خشونتها در این منطقه به حدی است که میتوان گفت یک نسلکُشی مجدد در حال وقوع است.
در حال حاضر جنگ میان گروه شبهنظامی «نیروهای پشتیبانی سریع» با ارتش سودان ادامه دارد. این دو گروه پیشتر متحد یکدیگر محسوب میشدند.
به گزارش سازمان جهانی بهداشت، دور تازه درگیریها در این کشور دستکم ۴۰ هزار کشته و تا ۱۲ میلیون نفر آواره بر جای گذاشته است. همچنین بنا بر گزارش برنامه جهانی غذا، بیش از ۲۴ میلیون نفر در این منطقه با ناامنی شدید غذایی مواجه هستند.
خبرگزاری فرانسه نوشت که میلی پیروزی حزب خود، «لا لیبرتاد آوانزا» در این انتخابات را «نقطه عطفی برای آرژانتین» توصیف کرد و وعده داد که اصلاحات خود را با قدرت ادامه خواهد داد.
او در جشن پیروزی خطاب به هوادارانش گفت: «امروز ما به یک نقطه عطف رسیدیم، امروز آغاز ساختن آرژانتینی بزرگ است.»
رویترز این پیروزی را «نمایشی قویتر از حد انتظار» خواند که میتواند نشاندهنده ترس از بروز آشفتگی اقتصادی مجدد در صورت کنار گذاشتن سیاستهای میلی باشد. هرچند این سیاستهای سختگیرانه ریاضتی برای گروههای گستردهای از مردم محدودیتهای بسیاری به همراه داشته، اما در کاهش تورم شدید موفق بودهاند.
میلی که از حامیان سرسخت دونالد ترامپ، رییسجمهوری ایالات متحده و مورد حمایت اوست، در پی آن بود که با تقویت اقلیت کوچک خود در کنگره همچنان حمایت ترامپ را حفظ کند.
واشینگتن بهتازگی همراه با پیشنهاد یک بسته کمک مالی هنگفت به آرژانتین، میلی را تهدید کرده بود که در صورت ناکامی در انتخابات، حمایت ایالات متحده را از دست خواهد داد.
این بسته کمکی به ارزش ۴۰ میلیارد دلار، یک قرارداد سوآپ ارزی ۲۰ میلیارد دلاری و همچنین یک تسهیلات سرمایهگذاری بدهی به ارزش ۲۰ میلیارد دلار را شامل میشود.
در انتخابات میاندورهای روز یکشنبه، ۱۲۷ کرسی از ۲۵۷ کرسی مجلس نمایندگان و ۲۴ کرسی سنا که یکسوم کرسیهای آن به شمار میرود، به رای گذاشته شد.
با وجود این پیروزی، مخالفان میلی همچنان بزرگترین اقلیت در هر دو مجلس را در اختیار دارد، در حالی که حزب تازهتاسیس میلی که یک جریان لیبرتارین و راستگرا به شمار میآید، تنها ۳۷ نماینده در مجلس نمایندگان و ۶ سناتور دارد.
کاخ سفید و سرمایهگذاران خارجی تحت تاثیر توانایی دولت خاویر میلی در کاهش چشمگیر نرخ تورم ماهانه، دستیابی به مازاد بودجه و اجرای اصلاحات گسترده در زمینه مقرراتزدایی قرار گرفتهاند.
اواخر تیر اعلام شد که دولت میلی توانسته است تورم حدود ۱۳ درصدی را ظرف کمتر از دو سال به حدود ۲ درصد برساند.
با این حال، محبوبیت میلی در ماههای اخیر به دلیل نارضایتی عمومی از کاهش هزینههای دولتی و همچنین رسوایی فساد مرتبط با خواهرش که رییسدفتر او نیز هست، کاهش یافته است.
تحلیلگران میگویند که این موفقیت میتواند امکان ائتلاف با احزاب دیگر را فراهم کند. در صورت تشکیل چنین ائتلافی، تلاش قانونگذاران مخالف برای لغو طرحهای مالی و اقتصادی او تا حد زیادی خنثی خواهد شد.
پس از اعلام نتایج، بسیاری از تحلیلگران پیشبینی کردند که ارزش «پزو» کاهش یابد؛ زیرا به گفته آنها این ارز بیش از اندازه بالا نگه داشته شده بود تا تورم کنترل شود.
او یکشنبه چهارم آبان، در مصاحبه با برنامه «یکشنبه صبح» در شبکه خبری سیبیاس گفت: «بیصبرانه منتظر میمانم ببینم چه کسانی در سال ۲۰۲۸ وارد میدان میشوند و چه کسانی از پس آن لحظه برمیآیند.»
نیوسام در ماههای گذشته با ایستادگی در برابر تصمیمهای دونالد ترامپ، رییسجمهوری ایالات متحده، و انتقاد از اقدامات او، مورد توجه رسانهها و مخالفان ترامپ قرار گرفته است.
مخالفت با اعزام گارد ملی از سوی دولت به ایالت کالیفرنیا، تهدید به شکایت علیه رییسجمهوری آمریکا پس از جدی شدن اعزام نیروها و وتو کردن طرح محدود شدن اختیارات نهادهای نظارت بر کیفیت هوا در بندرهای بزرگ کالیفرنیا از جمله اقدامهای او در برابر کاخ سفید است.
در نتیجه مقاومتهای نیوسام و دیگر مقامهای ایالت کالیفرنیا به عقبنشینی کاخ سفید از اعزام نیروهای فدرال به شهر سانفرانسیسکو انجامید.
گوین نیوسامِ ۵۸ ساله، کارآفرین و تاجر موفق که در شهر سانفرانسیسکو به دنیا آمد، از سال ۲۰۱۹ تا کنون فرماندار ایالت کالیفرنیاست.
او از سال ۱۹۹۶ بهطور رسمی به عرصه سیاست قدم گذاشت. در اولین مسئولیت اجرایی خود، از سوی ویلی لوییس براون، نخستین شهردار سیاهپوست سانفرانسیسکو، به عنوان مسئول کمیسیون ترافیک شهری و پارکینگهای شهر زادگاهش برگزیده شد.
نیوسام از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۱ شهردار سانفرانسیسکو و تا سال ۲۰۱۹ معاول اول فرماندار ایالت کالیفرنیا بود.
همسر کنونی او، جنیفر سیبل نیوسام، مستندساز و بازیگر اهل سانفرانسیسکو است.
همسر اول او کیمبرلی آن گیلفویل، دیپلمات و شخصیت رسانهای آمریکایی، اکنون شریک زندگی دونالد ترامپ جونیور، فرزند ارشد رییسجمهوری آمریکاست و به عنوان سفیر ایالات متحده در یونان فعالیت میکند.
این دو نماینده از وزارت دادگستری خواستهاند روند تابعیت ممدانی و ارتباط احتمالی او با گروههای چپگرای افراطی بررسی شود.
رندی فاین گفت از دولت فدرال خواسته است روند اعطای تابعیت در ۳۰ سال گذشته، از جمله در مورد ممدانی، بررسی شود تا در صورت «تخلف یا فریب»، تابعیت این افراد لغو شود.
او ممدانی را «تهدیدی از درون» توصیف کرد و گفت برخی از مهاجران «برای نابودی آمریکا» به این کشور آمدهاند.
اندی اوگلز ممدانی را «کمونیست ضدیهود و تهدیدی برای آمریکا» خواند و تاکید کرد ممدانی باید «اخراج شود».
اوگلز گفت ممدانی در زمان درخواست تابعیت، عضویت خود در «سازمان سوسیالیستهای دموکرات آمریکا» را اعلام نکرده و همچنین از آزادی پنج فلسطینی-آمریکایی مرتبط با پرونده کمک مالی به حماس حمایت کرده است.
زهران ممدانی این اتهامات را رد کرده است.
وزارت دادگستری آمریکا در واکنش به درخواست این نمایندگان گفت بهدلیل تعطیلی دولت، بررسی مکاتبات کنگره با تاخیر انجام میشود و درباره تحقیقات احتمالی اظهار نظر نمیکند.
زهران ممدانی پیشتر گفته بود در صورت پیروزی در انتخابات به پلیس نیویورک دستور خواهد داد بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، را در صورت ورود به این شهر بازداشت کند.
در نخستین مناظره انتخابات شهرداری نیویورک، که ۲۵ مهرماه برگزار شد، مواضع نامزدها در قبال جنگ غزه و رابطه اسرائیل و فلسطین به موضوعی داغ میان زُهران ممدانی، اندرو کومو و کرتیس اسلیوا تبدیل شد.
ممدانی که نامزد پیشتاز شهرداری نیویورک از حزب دموکرات و عضو دموکراتهای سوسیالیست است، در این مناظره اسرائیل را به نسلکُشی متهم کرد.
کومو، فرماندار سابق ایالت نیویورک از حزب دموکرات که به عنوان نامزد مستقل وارد رقابتهای انتخاباتی شهرداری نیویورک شده است، ممدانی را متهم کرد که دموکرات واقعی نیست، زیرا در جریان انتخابات مقدماتی ریاستجمهوری از کارزار «برگه را سفید بگذارید» حمایت کرده بود؛ کارزاری که در اعتراض به حمایت آمریکا از اسرائیل حین جنگ غزه راهاندازی شد.
ممدانی در پاسخ گفت: «من در انتخابات درونحزبی ریاستجمهوری گفتم برگه را سفید بگذارید، چون انتخابات مقدماتی جایی برای ابراز مخالفت است و مانند بسیاری از آمریکاییها، من هم از نسلکشی اسرائیل علیه فلسطینیها وحشتزده شده بودم.»
او همچنین در پاسخ به پرسشی درباره خلع سلاح حماس گفت: «البته که معتقدم آنها باید سلاحهایشان را زمین بگذارند. من مانند بسیاری از نیویورکیها امیدوارم این آتشبس پابرجا بماند و البته عادلانه باشد. برای اینکه عادلانه باشد، باید اطمینان حاصل کنیم که آتشبس به شرایطی که به جنگ منجر شد، مانند اشغال [فلسطین]، محاصره و آپارتاید هم رسیدگی میکند. این چیزی است که من به آن امیدوارم.
کومو با تاکید بر حمایتش از توافق آتشبس، موضع ممدانی در قبال آتشبس غزه را به چالش کشید و گفت: «نماینده شورای شهر نیویورک همین حالا گفت «خب، بستگی به اشغال دارد». این موضع، سرد و بیرحمانه است، به این معنا که اسرائیل حق موجودیت بهعنوان یک دولت یهودی را ندارد. او [ممدانی] هرگز حق موجودیت اسرائیل را به رسمیت نشناخته است. به همین دلیل او حاضر نیست جهانی کردن انتفاضه را محکوم کند، عبارتی که معنایش کشتن همه یهودیان است.»
کرتیس اسلیوا، نامزد جمهوریخواه حاضر در این انتخابات در انتقاد به مواضع ممدانی درباره مناقشه اسرائیل و فلسطین به این موضوع که ممدانی حاضر به محکوم کردن گروه حماس نشده است، اشاره کرد.
او هر دو نامزد نزدیک به دموکراتها را سرزنش کرد که در خصوص نقش دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، در توقف جنگ در غزه واکنش مناسبی نشان ندادهاند.
این رسانه یکشنبه چهار آبان گزارش داد بغداد نقشی کلیدی در عبور دمشق و تهران از وضعیت «سردی استراتژیک» میان طرفین بر عهده گرفته است.
در این فضای پیچیده، عراق میکوشد خود را بهعنوان میانجی پنهان و پشتصحنه برای بازسازی پلهای ارتباطی میان دو متحد سابق معرفی کند که مسیرشان از هم جدا شده است.
بهنوشته نیو ریجنن، مقامهای بغداد میگویند قصد دارند از موقعیت جغرافیایی عراق و روابط مستحکم خود با جمهوری اسلامی برای مهندسی نوع جدیدی از آشتی و نزدیکی میان تهران و دمشق استفاده کنند.
از زمان جنگ ۱۲ روزه موازنه قدرت در منطقه به آهستگی در حال تغییر بوده است.
این جنگ، شکنندگی نفوذ جمهوری اسلامی در سوریه و لبنان را آشکار کرد و تهران را واداشت تا در اولویتهای منطقهای خود بازنگری کند. همچنین باعث شد همپیمانیها در منطقه، بهویژه با تشدید فشارهای اقتصادی و سیاسی داخلی در ایران، بازتعریف شوند.
با روی کار آمدن دولت جدید سوریه و چهرههایی که پیشتر با تهران زاویه داشتند، جمهوری اسلامی با واقعیتی تازه روبهرو شده است که وادارش میکند نفوذ خود را محتاطانهتر و غیرمستقیمتر دنبال کند؛ بیآنکه در برابر رقبای داخلی یا دشمنان خارجی ضعیف جلوه کند.
سوریه در دوران زمامداری اسد، شاهد حضور گسترده نیروهای سپاه پاسداران در این کشور بود.
پیشتر دو نماینده سابق مجلس شورای اسلامی بهطور جداگانه تایید کرده بودند جمهوری اسلامی دستکم ۳۰میلیارد دلار برای حفظ اسد در قدرت هزینه کرده است.
دیپلماسی پنهان و دیدارهای سرزده
منابع سیاسی در بغداد به نیو ریجن گفتهاند طی ماههای اخیر مجموعهای از تحرکات دیپلماتیک بی سر و صدا میان عراق و سوریه در جریان بوده که با مشارکت غیرعلنی جمهوری اسلامی همراه است.
به گفته این منابع، هیاتهای رسمی عراقی شامل نمایندگانی از سازمان اطلاعات و وزارت امور خارجه، بهطور محرمانه به دمشق سفر و با مقامهای ارشد وزارت امور خارجه سوریه دیدار کردهاند.
محور این مذاکرات بازگشایی کانالهای ارتباطی میان تهران و دمشق عنوان شده است.
این جلسات که به شکل علنی اعلام نشدهاند، پس از چندین دور رایزنی میان سوریه و روسیه انجام برگزار شدند؛ مذاکراتی که اختلافات میان دمشق و تهران درباره آینده نقش نظامی و اقتصادی ایران در سوریه را آشکار کرد.
این منابع گفتند تهران از بغداد خواسته تا میانجی از سرگیری مذاکرات با دمشق شود تا بتواند حضور رسمی خود را در سوریه احیا و منافع دیرینه اقتصادی و نظامی خود را تضمین کند.
یک منبع آگاه گفت: «بغداد در این زمینه نقشی دوگانه ایفا میکند؛ از یکسو ارزیابی خود از رویکرد دولت سوریه به آشتی را در اختیار تهران میگذارد و از سوی دیگر به دمشق پیشنهادهای عملی ارائه میدهد تا در ازای کاهش مداخله مستقیم ایران، همکاری اقتصادی و امنیتی تدریجی برقرار شود.»
اقدامات متعادلکننده بغداد
خلیفه التمیمی، استاد علوم سیاسی، به نیو ریجن گفت عراق موقعیت منحصر به فردی برای میانجیگری میان تهران و دمشق دارد و در سالهای اخیر نشان داده که میتواند پروندههای حساس منطقهای را مدیریت کند.
تمیمی تاکید کرد تهران احتمالا در مقطع فعلی از انجام هر اقدام آشکاری خودداری میکند تا از واکنش جناحهای تندرو داخلیاش که همچنان نسبت به دولت جدید سوریه بدگماناند، جلوگیری کند.
با وجود تنشهای فعلی، او گفت باور دارد رکود سیاسی میان تهران و دمشق چندان پایدار نخواهد بود، زیرا منافع مشترک در نهایت بهاندازهای نیرومند هستند که یخ روابط را بشکنند.
ایندیپندنت عربی ۲۶ شهریور به نقل از منابع دیپلماتیک نوشت سوریه و اسرائیل در حال انجام مذاکرات پیشرفته برای امضای توافق امنیتی در روزهای آینده هستند که بر اساس آن دمشق متعهد میشود از حضور جمهوری اسلامی و گروههای وابسته به آن در خاک سوریه جلوگیری کند.
