سپیده رشنو: حبس برای مو، مانند حبس برای داشتن دست‌ و پا بلاهت محض است

به گفته نویسندگان بیانیه، بسیاری از دانشجویان یا با «احکام ظالمانه‌ کمیته‌های بی‌انضباط» و ارجاع به شیوه‌نامه‌ای ضد‌‌ دانشجویی از حق تحصیل محروم هستند یا داخل دانشگاه، فضای متشنجی را تجربه می‌کنند.

تلاش‌ها برای سرکوب جنبش‌های دانشجویی و جلوگیری از دور جدید اعتراضات در دانشگاه‌ها از ابتدای سال تحصیلی جدید و بازگشایی دیرهنگام کلاس‌ها آغاز شد.

از مهر امسال تاکنون گزارش‌هایی درباره برخوردهای قهری با دانشجویان، اخراج و تعلیق‌ها و برگزاری جلسات کمیته انضباطی منتشر شده است.

برای برخی از دختران دانشجوی مخالف حجاب اجباری، حکم لغو اسکان در خوابگاه‌ها صادر کرده‌اند.

از سوی دیگر بر اساس بیانیه دانشجویان تعلیقی، بسیاری از استادان دانشگاه‌ها صرفا به دلیل حمایت از جنبش دانشجویی با احکام اخراج، تعلیق، قطع حقوق یا تمدید نشدن قرارداد روبه‌رو شده‌اند.

به گفته آنان، در موارد متعددی استادانی با کیفیت تدریس به مراتب پایین‌تر اما همراه با دستگاه سرکوب، جای استادان کنار گذاشته شده را گرفته‌اند.

به تازگی گزارش‌هایی به ایران‌اینترنشنال رسیده است که نشان می‌دهند با ادامه فشارهای امنیتی، کادرهای آموزشی شماری از دانشگاه‌ها که در خیزش ۱۴۰۱ نقشی پررنگ داشتند، پاک‌سازی شده‌اند.

گزارش‌هایی از این پاک‌سازی وسیع در دانشگاه‌هایی مانند امیرکبیر، شریف، آزاد تهران، آزاد و سراسری اصفهان، علوم پزشکی تبریز و شماری دیگر از دانشگاه‌ها منتشر شده است.

افرادی که در این پاک‌سازی کنار گذاشته شده‌اند، طی یک سال گذشته به اشکال مختلف دست به حمایت از دانشجویان معترض بازداشت یا تعلیق شده زده و تلاش کرده بودند وضعیت این دانشجوها را بهبود ببخشند.

به گفته دانشجویان تعلیقی، این نخستین بار نیست که حاکمیت به منظور ارعاب و سرکوب، پیشانی دانشگاه را هدف گرفته است.

در بخشی از بیانیه این دانشجویان آمده است که جمهوری اسلامی مشروعیت خود را بر مبنای خودکامگی تعریف و به نیروهای قهری دل خوش کرده است و به همین دلیل همیشه به دانشگاه که پایگاه پرسش‌گری و پس‌زننده سرسپردگی در برابر وضع موجود است، به چشم تهدید می‌نگرد.

به گفته آنان، حکومت با دور کردن دانشجوهای معترض از دانشگاه، بیش از پیش پای خود را بر گلوی دانشجویان فشار می‌دهد.

دانشجویان تعلیق شده در این بیانیه هشدار دادند که حاکمیت با اعمال «سرکوب افسار گسیخته و همه‌جانبه‌» با هدف خاموش کردن هر گونه تلاش برای ایجاد تغییر و سلب امکان کنش‌گری، دانشجویان را به عنوان آینده ایران به ورطه نابودی می‌کشاند.

آنان تاکید کردند تبعات این ویرانی، گریبان‌گیر مسیر توسعه جامعه از هر جهت خواهد شد تا آینده‌ای به مراتب تاریک‌تر از امروز پیش رویمان باشد.

در ماه‌های گذشته انجمن‌ها و فعالان دانشجویی دانشگاه‌های مختلف ده‌ها بیانیه در محکومیت تشدید فشار و سرکوب فضاهای آموزشی منتشر کرده و آزادی دانشجویان بازداشت شده و بازگشت به تحصیل تعلیق و اخراج شده‌ها را خواستار شدند.

دانشجویان تعلیق شده در بیانیه خود خواهان به رسمیت شناخته شدن حق تحصیل در دانشگاه، تشکیل اجتماعات، آزادی اندیشه و بیان، انتقاد و مطالبه‌گری، برخورداری از دادرسی عادلانه، برخورداری از خوابگاه و حفظ حریم خصوصی شدند.

آنان تاکید کردند با هدف اعتراض و نمایاندن تصویری از آینده‌ای که ادامه وضع موجود رقم می‌زند، چهارشنبه ۱۵ آذر را روز اعتصاب سراسری دانشجویی اعلام می‌کنند.

در جریان خیزش انقلابی سال گذشته، دانشجویان ده‌ها دانشگاه ایران با انتشار بیانیه‌هایی به نشانه‌ اعتراض و هم‌دلی با اعتصابات سراسری از حضور در کلاس‌های درس در روزهای ١۴، ١۵ و ١۶ آذر خودداری کردند.

پیش و پس از این روزها نیز فضای دانشگاه‌های کشور شاهد اعتراض، تحصن و تجمع‌های دانشجویی گسترده بود.

اعتراضات دانشجویی سال گذشته در شرایطی برای ماه‌های متوالی ادامه یافت که صدها نفر از دانشجویان دانشگاه‌های مختلف به شکلی خشونت‌بار بازداشت یا ممنوع‌الورود شدند.

در جریان خیزش انقلابی، نیروهای سرکوب‌گر چندین بار به خوابگاه‌های دانشجویان در دانشگاه‌های مختلف حمله کردند.

آوا گراوند، خواهر آرمیتا، در استوری اینستاگرام خود نوشت مراسم چهلم او از ساعت ۱۵ در قطعه ۹۹ «بهشت زهرای تهران» آغاز می‌شود.

او روز ۱۳ آذر در یک استوری اینستاگرامی نوشت که یک روز وقتی آرمیتا «با موهای باز و قشنگش» بیرون می‌رفته، پدرشان از او خواسته «رعایت کند» چون نگرانش بوده اما آرمیتا در پاسخ گفته روزی می‌رسد که به موهایش افتخار کنند.

آوا گراوند در ادامه نوشت: «آرمیتا، قلبم، آن روزی که گفتی رسید و امروز روزی است که ما به تو افتخار می‌کنیم.»

آرمیتا گراوند، نوجوان ۱۶ ساله‌ای بود که روز ۹ مهر بر اساس برخی گزارش‌ها و روایت‌ها، در ایستگاه متروی شهدای تهران به دلیل حمله یک زن چادری بی‌هوش شد، به کما رفت و پس از ۲۸ روز بستری بودن در بیمارستان نظامی فجر، در روز ششم آبان جان باخت.

او دانش‌آموز کلاس یازدهم هنرستانی در تهران بود و هنگامی که بی‌هوش شد، در راه مدرسه بود. برخی منابع زن چادری حمله‌کننده به او را نیروی حجاب‌بان و برخی دیگر، از آتش به اختیارهای حامی حکومت معرفی کردند.

مراسم خاک‌سپاری آرمیتا روز هفتم آبان با وجود جو امنیتی سنگین با حضور جمعی از شهروندان در «بهشت زهرا» برگزار شد.

بر اساس گزارش‌ها، هنگام قرائت قرآن برای دفن آرمیتا، تعدادی از زن‌های شرکت‌کننده در مراسم فریاد «آرمیتا روحت شاد» و «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده» سر دادند.

پس از پایان مراسم خاک‌سپاری، ماموران به سمت افرادی که شعار دادند حمله و آنان را بازداشت کردند.

اواخر آبان امسال سایت بیدارزنی در گزارشی به افزایش اعمال فشار بر زنان و سرکوب آن‌ها از سوی حکومت پس از قتل حکومتی آرمیتا گراوند و خاک‌سپاری‌اش در روز هفت آبان پرداخت و نوشت ۶۲ زن در این مراسم بازداشت و به زندان‌های اوین و قرچک منتقل شدند.

جلسه دادگاه دست‌کم ۱۴ نفر از زنان بازداشت شده حاضر در زندان قرچک تنها یک هفته پس از بازداشت در تاریخ ۱۵ آبان برگزار شد.

در میان افراد بازداشت‌شده زنانی از تشکل‌های دانشجویی، وکیل‌ها و خانواده‌های دادخواه حضور داشتند.

نسرین ستوده، وکیل و فعال حقوق بشر که در مراسم خاک‌سپاری آرمیتا گراوند در روز هفتم آبان بازداشت شد روز ۲۳ آبان در نامه‌ای به تشریح چگونگی بازداشت خود و ۴۲ تن دیگری پرداخت که به دادسرای اوین منتقل شدند.

به گفته ستوده، ماموران امنیتی او و منظر ضرابی، از مادران دادخواه ساقط شدن هواپیمای اوکراینی با موشک‌های سپاه پاسداران را «روی زمین کشیدند، بردند، سوار ماشین وَن کردند» و به پای او شوکر زدند.

ستوده و ضرابی در حالی از «بهشت زهرای تهران» به بازداشتگاه وزرا منتقل شدند که حاضر به سر کردن حجاب اجباری نشدند.

پس از انتشار خبر جان باختن آرمیتا گراوند، شهروندان در شامگاه ششم آبان‌ در شهرهای مختلف ایران از جمله تهران، کرج و شیراز به سر دادن شعارهایی مانند «مرگ بر حکومت بچه‌کش» پرداختند.

۴۰ روز پس از اتفاقی که شهروندان از آن با عنوان «قتل حکومتی» یاد می‌کنند، فراخوان‌هایی برای حضور بر مزار آرمیتا در روز چهارشنبه منتشر شده است.

گوهر عشقی، مادر دادخواه ستار بهشتی، کارگر وبلاگ‌نویس کشته شده به دست جمهوری اسلامی، نوشت: «بچه‌هایمان، عزیزانمان، قهرمانان جاوید ما که جان شیرینشان توسط خونخوارهای [علی] خامنه‌ای گرفته شد، فراموش نکنیم.»

ستایشی روز سه‌شنبه گفت چون توماج صالحی بعد از آزادی «نکاتی را گفته است»، دادسرا این فرد را احضار و اتهامات جدید را به او تفهیم کرد.

به گفته سخنگوی قوه قضاییه، به دلیل اظهارات توماج صالحی، دادسرا برای او «قرار قانونی وثیقه نسبت به اتهامات جدید» صادر کرد. همچنین بر اساس پرونده باز قبلی، «آن قرار تشدید شد».

ستایشی افزود: «انتظارمان این است کسانی که مورد رافت قرار می‌گیرند دوباره مرتکب جرم نشوند. او اکنون با قرار بازداشت موقت در زندان است و پس از رسیدگی به پرونده که با سرعت انجام می‌شود آن را اطلاع‌رسانی می‌کنیم.»

تفهیم اتهامات جدید به صالحی به دلیل صحبت‌های اخیر او در ویدیویی است که در آن گفت دست و پای شکسته و «بد جوش‌ خورده‌اش» در زندان، نیاز به جراحی دارند.

این رپر معترض در نخستین ویدیو پس از آزادی‌اش از زندان گفت: «طی مدت طولانی من را شکنجه کردند، به سرم و صورتم ضربه زدند و دست و پای من را شکستند.»

اظهارنظر وکیل توماج صالحی درباره قرار تامین و بازداشت موقت

امیر رئیسیان،‌ وکیل توماج صالحی روز ۱۳ آذر درباره بازداشت دوباره موکلش گفت: «عجیب است اقدام اخیر توماج (صحبت‌هایش در ویدیوی منتشر شده) در یک پرونده تفهیم اتهام شده ولی بدون قرار تامین بوده و اتهامات هم نشر اکاذیب و تبلیغ علیه نظام اعلام شده است.»

به گفته او، همین امر در پرونده دیگرش که مربوط به ۱۴۰۱ بود موجب تشدید قرار تامین و صدور قرار بازداشت شده است.»

این وکیل دادگستری با طرح این پرسش که «با چه مجوزی دوباره قرار بازداشت صادر شده؟» نوشت: «عجیب‌تر این است که قرار بازداشت موقت در پرونده سال ۱۴۰۱ صادر شده بود و تا ۲۸ آبان امسال ادامه داشت ولی به علت الزام قانونی، ادامه آن‌ بیش از یک سال ممنوع بود و پس از یک سال و ۲۰ روز بازداشت، توماج با قرار وثیقه آزاد شد.»

وکیل توماج صالحی صدور قرار بازداشت موقت جدید موکلش را در تاریخ ۱۲ آذر از طرف شعبه اول دادگاه انقلاب، عجیب خواند و گفت: «حتی اگر قانونی باشد مشخص نیست بر اساس چه مجوزی از ۹ آذر تا ۱۲ آذر توماج بازداشت بوده است؟»

رئیسیان در ادامه با بیان اینکه پرونده برای رسیدگی به اعتراض به قرار بازداشت موقت به دادگاه تجدید‌نظر استان اصفهان ارسال شده، گفت: «کذب نبودن حرف توماج در مورد طرح شکایت محرز است اما اینکه اعلام "طرح شکایت در مرجع قضایی" از نظر مرجع قضایی تبلیغ علیه نظام محسوب می‌شود یا خیر بحث دیگری‌ست که باید ببینیم.»

ماموران لباس شخصی توماج صالحی، خواننده رپ معترض را روز پنج‌شنبه ۹ آذر در خیابانی واقع در شهر بابل بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل کردند.

ساعاتی پس از بازداشت او، میزان، خبرگزاری قوه‌قضاییه دلیل این اقدام را «نشر اکاذیب و تشویش اذهان عمومی» از سوی این رپر اعلام کرد.

میزان اعلام کرد او و وکیلش تاکنون هیچ شکایتی از ضابط یا قضات پرونده ثبت نکرده‌اند و صحبت‌های توماج در ویدیوی پس از آزادی‌اش کذب است.

وکیل توماج صالحی در واکنش به این خبر در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «شکایت از اداره‌کل اطلاعات استان اصفهان به عنوان ضابط پرونده ثبت شده و در شعبه ١۴ بازپرسی دادسرای کارکنان دولت در حال رسیدگی است. پس توماج کذبی نگفته است.»

رئیسیان روز ۱۷ آبان در گفت‌وگو با روزنامه شرق گفته بود توماج صالحی به دلیل شکستگی پا، شکایتش را در دادسرای «کارکنان دولت» ثبت کرده است.

صالحی در حالی آبان‌ سال گذشته و در میانه خیزش انقلابی بازداشت شد که با پیام‌هایش در شبکه‌های اجتماعی از اعتراضات مردمی حمایت قاطع کرد.

این خواننده معترض پیش‌تر و در شهریور ۱۴۰۰ نیز بعد از خواندن آهنگ «‌سوراخ موش بخر» در اصفهان بازداشت و پس از مدتی آزاد شده بود.

او روز ۹ مهر در تماسی تلفنی از زندان دستگرد اصفهان گفت که بعد از شش ماه اعلام درد دندانش به مسوولان زندان و «هفته‌ها بی‌خوابی و تب و لرز از درد»، در نهایت دندانش را با «سیم ماسک و نمک همراه با درد بی‌اندازه» عصب‌کشی کرده است و تنها سه روز پس از این ماجرا، مسوولان پزشکی برای پر کردن آن دندان مراجعه کرده‌اند.

صالحی همچنین شرحی از حدود یک سال بازداشت خود ارائه کرد و گفت در دوران بازجویی‌های «۱۲ ساعته» در سلول‌هایی نگهداری می‌شده که چراغ آن‌ها به‌صورت شبانه‌روزی روشن بوده است.

او در این بازجویی‌ها به گفته خودش هر بار «به صدور حکم اعدام» تهدید و سپس به سلول انفرادی «هشت متری‌اش» بازگردانده می‌شده است.

اواسط تیر امسال، این رپر به شش سال و سه ماه حبس به اتهام «افساد فی الارض»، محکوم شد.

او در آثار خود به موضوعاتی چون فساد در جمهوری اسلامی، اعتصابات کارگری، اعدام‌ و زندانی کردن مخالفان پرداخته است.

کنفدراسیون دموکراتیک کار فرانسه، کنفدراسیون عمومی کار، فدراسیون متحد سندیکایی، اتحاد سندیکایی هم‌بسته و اتحادیه ملی سندیکاهای خودگردان فرانسه نوشتند که جمهوری اسلامی با سوءاستفاده از توجه جهانی به جنگ غزه، دست به سرکوب «خشم اجتماعی و مردمی ایرانیان نسبت به بحران اقتصادی» زده است.

این بیانیه با اشاره به افزایش قابل توجه بازداشت فعالان کارگری، از ریحانه انصاری‌نژاد، عثمان اسماعیلی، اسماعیل گرامی و رضا اقدسی به‌عنوان آخرین نمونه‌‌ها از دستگیری‌های گسترده فعالان کارگری در ایران نام برد.

به گفته نویسندگان این بیانیه، سرکوب تجمعات صنفی و معیشتی بازنشستگان، دگراندیشان، مدافعان حقوق زنان،‌ فعالان حقوق بشر و ... از دیگر اقداماتی است که حکومت ایران به آن‌ها شدت بخشیده است.

افزایش اعدام‌ها برای ایجاد رعب و وحشت بین مردم

پنج سندیکای فرانسه در بخشی از بیانیه خود یادآور شدند حاکمیت در تلاش برای ایجاد رعب و وحشت بین مردم، تعداد اعدام‌ها را به شدت افزایش داده است.

از هفت اکتبر (۱۵ مهر) و آغاز جنگ غزه تا کنون، جمهوری اسلامی بیش از ۱۲۰ نفر از جمله ده‌ها مخالف سیاسی و فعالان جنبش‌های اجتماعی را اعدام کرده است.

از جمله این قربانیان، قاسم آبسته، زندانی سیاسی کُرد است که پس از ۱۴ سال حبس، اواسط آبان امسال در زندان قزل‌حصار کرج اعدام شد.

او همراه با شش شهروند کُرد دیگر آذر سال ۸۸ بازداشت و با اتهاماتی چون «محاربه»، «افساد فی‌الارض»، «هواداری از گروه‌های سلفی» و «قتل» فردی به نام عبدالرحیم تینا متهم شد که مهر یک سال قبل از آن، توسط افرادی ناشناس کشته شده بود.

حکم اعدام آبسته در شرایطی اجرا شد که او و دیگر متهمان پرونده طی سال‌های گذشته بارها بر بی‌اساس بودن اتهامات انتسابی به خود تاکید کرده بودند.

میلاد زهره‌وند، از معترضان جنبش «زن، زندگی، آزادی» از دیگر اعدام‌شدگان طی روزهای اخیر است.

او در حالی در ارتباط با مرگ علی نظری، مامور اطلاعات سپاه در جریان خیزش انقلابی به اعدام محکوم شده بود، که تناقض‌های فراوانی در پرونده وجود داشت.

اطلاعات رسیده به ایران‌اینترنشنال در آن زمان نشان می‌دهد میلاد زهره‌وند در تمام دوره بازداشت خود از حق دسترسی به وکیل و سایر حقوق ابتدایی یک متهم محروم بوده و خانواده‌اش به شدت از سوی سازمان اطلاعات سپاه تحت فشار قرار داشتند تا درباره او اطلاع‌رسانی نکنند.

جمهوری اسلامی از زمان آغاز خیزش انقلابی دست‌کم هفت معترض از جمله محسن شکاری، مجیدرضا رهنورد، محمد حسینی، محمدمهدی کرمی، مجید کاظمی، سعید یعقوبی و صالح میرهاشمی را اعدام کرده بود که اکنون شمار این افراد به هشت تن رسید.

سازمان‌های سندیکایی کارگری فرانسه با اشاره به این اعدام‌ها بر «هم‌بستگی با قربانیان سرکوب» تاکید کرده و خواهان لغو مجازات اعدام، ابطال کلیه محکومیت‌های ناعادلانه مغایر با حقوق و آزادی‌های بنیادین، آزادی فوری و بی‌قید و شرط کلیه زندانیان عقیدتی و فعالان صنفی شدند.

جدیدترین آمار اعدام‌ها در ایران

سازمان حقوق بشر ایران روز پنج‌شنبه ۹ آذر در گزارشی با اعلام اینکه شمار اعدام‌های انجام شده به دست جمهوری اسلامی از ابتدای سال جاری میلادی به ۷۰۷ تن رسیده است، نوشت که این آمار در هشت سال اخیر بی‌سابقه بوده است.

این سازمان حقوق بشری در گزارش خود اعلام کرد اجرای احکام اعدام از آغاز جنگ میان اسرائیل و حماس در غزه شتاب بیشتری گرفته و در ۵۴ روز جنگ، دست‌کم ۱۷۶ نفر در ایران اعدام شده‌اند.

واکنش اتحادیه اروپا به اعدام‌ها در ایران

اتحادیه اروپا روز جمعه ۱۰ آذر در بیانیه‌ای نسبت به اعدام حمیدرضا آذری، کودک-مجرم و میلاد زهره‌وند، معترض بازداشت شده در جریان خیزش انقلابی در ایران واکنش نشان داد.

این اتحادیه با اشاره به اعدام دست‌کم ۶۰۰ زندانی در ایران از ماه ژانویه تاکنون، شدت گرفتن اعدام‌ها را وحشتناک خواند.

اتحادیه اروپا گفت مخالفت قاطع و اصولی خود را با استفاده از مجازات اعدام در هر زمان و در هر شرایطی تکرار می‌کند.

در این بیانیه با تاکید بر اینکه مجازات اعدام، بی‌رحمانه و غیرانسانی است و به عنوان بازدارنده در برابر جرم عمل نمی‌کند، اجرای احکام اعدام نشان‌دهنده انکار کرامت و تمامیت انسانی از سوی جمهوری اسلامی و غیرقابل قبول خوانده شد.

اتحادیه اروپا، میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی و کنوانسیون حقوق کودک را که ایران یکی از امضاکنندگان آن‌هاست به جمهوری اسلامی یادآوری و تاکید کرد اعمال مجازات اعدام برای جرایم ارتکابی به وسیله افراد زیر ۱۸ سال کاملا ممنوع است.

این نهاد اروپایی در بیانیه خود بار دیگر از ایران خواست تا از هر گونه اعدام در آینده خودداری کند و سیاست منسجمی را مطابق با روند جهانی و در راستای لغو مجازات مرگ دنبال کند.

اعدام ۱۱ زندانی سیاسی و عقیدتی در سه هفته

بررسی‌های ایران‌اینترنشنال در خصوص اعدام‌های صورت گرفته در ایران نشان می‌دهد جمهوری اسلامی تنها در سه هفته گذشته (از ۲۰ آبان تا ۱۰ آذر)، دست‌کم ۱۱ زندانی سیاسی و عقیدتی را با اتهامات مختلف اعدام کرده است.

کامران رضایی، ایوب کریمی، قاسم آبسته، هانی آلبوشهبازی، گداعلی صابرمطلق، میلاد زهره‌وند، غلامرسول حیدری، محمد‌کریم بارکزایی، محمد براهویی، ادریس بیلرانی و میثم چندانی، زندانیان سیاسی و عقیدتی اعدام شده در این بازه زمانی هستند.

اعدام این زندانیان در زندان‌های عادل‌آباد شیراز، قزل‌حصار کرج، سپیدار اهواز، مرکزی رشت، ملایر و زاهدان صورت گرفته است.

اعدام یکی از بازداشت‌شدگان اعتراضات آبان ۹۸

حکم اعدام کامران رضایی، زندانی سیاسی و از بازداشت‌شدگان اعتراضات آبان ۹۸، صبح روز پنج‌شنبه ۹ آذر در زندان عادل‌آباد شیراز به اجرا درآمد.

طبق گزارش سازمان حقوق بشر ایران، کامران رضایی به اتهام «قتل عمد» یک بسیجی به قصاص نفس محکوم شده بود.

هنوز مشخص نیست که آیا این زندانی ۳۳ ساله اتهامات دیگری همچون «محاربه» نیز در پرونده خود داشته یا تنها به اتهام «قتل عمد» اعدام شده است.

سازمان حقوق بشر ایران به نقل از یک منبع آگاه گزارش داد که رضایی هفت ماه در انفرادی بوده و زیر شکنجه مجبور به اعتراف علیه خود شده است.

میزان شکنجه به حدی بوده است که او می‌گفته تا مدت زیادی در ادرارش خون بوده و گوش سمت راستش دچار مشکل شده بوده.

اعدام دو زندانی عقیدتی اهل سنت

علاوه بر قاسم آبسته، ایوب کریمی، زندانی عقیدتی اهل سنت و هم‌پرونده‌ای او، بامداد هشتم آذر در زندان قزل‌حصار کرج اعدام شد.

با اجرای حکم اعدام این دو زندانی عقیدتی، اکنون پنج زندانی هم‌پرونده‌ای آنان به نام‌های داوود عبداللهی، انور خضری، خسرو بشارت، کامران شیخه و فرهاد سلیمی در خطر اعدام هستند.

اعدام یک زندانی با اتهام «محاربه»

هانی آلبوشهبازی روز سه‌شنبه هفتم آذر به اتهام محاربه و قتل دو مامور بسیج و نیروی انتظامی در زندان سپیدار اهواز اعدام شد.

سازمان حقوق بشر کارون روز هشتم آذر با اعلام این خبر نوشت او که به اتهام قتل یکی از پرسنل نیروی انتظامی به محاربه متهم و به اعدام محکوم شده بود، در نهایت هفتم آذر اعدام شد.

معاون حقوقی فرماندهی انتظامی استان خوزستان، روز سه‌شنبه بدون ذکر هویت آلبوشهبازی در تشریح پرونده‌ او گفت: «در تاریخ دوازدهم آذر سال ۹۸، یاسر سپیدرو، مامور نیروی انتظامی و محمدعلی کاظمی، از نیروهای بسیج، در جریان یک درگیری در شهرستان شادگان به قتل رسیدند. یک متهم در محل درگیری بازداشت و در دادگاه انقلاب آبادان از بابت اتهام محاربه و قتل به اعدام محکوم شد.»

هانی شهبازی، فرزند عویصی، متولد ۱۳۷۰ اهل شادگان بود.

اعدام یک زندانی سیاسی دهه ۶۰

روز شنبه چهارم آذر حکم اعدام یک زندانی سیاسی ۶۲ ساله به‌نام گداعلی صابر مطلق در زندان مرکزی رشت به اجرا درآمد.

بر اساس گزارش سازمان حقوق بشر ایران، این زندانی که از زندانیان دهه ۶۰ خورشیدی بود، به اتهام عضویت در سازمان مجاهدین خلق و قتل یکی از مسوولان جمهوری اسلامی در تاریخ ششم شهریور ماه ۱۳۶۰ بازداشت و پس از مدتی به‌دلیل فقدان مدارک آزاد شده بود.

صابرمطلق که سال‌ها در خارج از ایران زندگی می‌کرد پس از بازگشت به کشور در سال ۱۳۹۹ مجددا به اتهام ارتکاب همین قتل بازداشت و با وجود نبود مدارک، این‌ بار حکم اعدام برای او صادر و اجرا شد.

سازمان حقوق بشر ایران نوشت این زندانی سیاسی هر گونه مشارکت در این قتل یا اطلاع از آن را انکار کرده بود. مشخص نیست حکمی که او بر اساس آن اعدام شد، قصاص نفس بوده یا اعدام برای اتهام‌های دیگری مانند محاربه.

غلام‌رسول حیدری از بازداشت‌شدگان آبان ۹۸ اعدام شد

کمپین «فعالین بلوچ» روز چهارشنبه یکم آذر در گزارشی از اجرای حکم اعدام غلام‌رسول حیدری، از بازداشت‌شدگان اعتراضات آبان ۹۸ در زندان عادل‌آباد شیراز خبر داد.

بر اساس این گزارش، حیدری در جریان اعتراضات آبان ۹۸ در شهرستان جاسک بازداشت شده بود و حکم اعدام او بدون اطلاع قبلی به خانواده‌اش در زندان عادل‌آباد شیراز اجرا شده است.

کمپین فعالین بلوچ به اتهام منجر به اعدام این شهروند اشاره نکرده و به نقل از یک منبع مطلع نوشته است او آبان ۹۸ از ترکیه به شهرستان جاسک آمده بود که در مسیر میناب به جاسک به دلیل شعارهای اعتراضی و همراه داشتن کتاب‌های سیاسی بازداشت شده بود.

اعدام چهار زندانی سیاسی بلوچ در زاهدان

روز دوشنبه ٢٢ آبان، سه زندانی سیاسی بلوچ به نام‌های محمد‌کریم بارکزایی اکسون، محمد براهویی انجمنی و ادریس بیلرانی در زندان زاهدان اعدام شدند.

خبرگزاری میزان، وابسته به قوه قضاییه جمهوری اسلامی، روز دوشنبه ۲۲ آبان با اعلام اعدام این افراد آن‌ها را به «عضویت و همکاری با جیش‌العدل و فراگیری آموزش‌های نظامی و انتقال و مخفی کردن محموله‌های ساخت بمب و همچنین مشارکت در دو عملیات بمب‌گذاری در بلوار انقلاب زاهدان، بمب‌گذاری ناموفق در شهرستان زابل و دو عملیات بمب‌گذاری در کلانتری ۱۲ زاهدان» متهم کرد.

آن‌ها شهریور ماه سال ۱۳۹۹ به وسیله نیروهای امنیتی بازداشت و پس از ماه‌ها بازجویی به زندان زاهدان منتقل شده بودند.

پس از اعدام این سه زندانی سیاسی، سایت حال‌وش فایلی صوتی از صحبت‌های محمدکریم بارکزایی که پیش از اعدام او ضبط شده منتشر کرد که در آن او از تحت شکنجه قرار گرفتن خود و دو هم‌پرونده‌ای دیگرش و فشار بر خانواده‌هایشان می‌گوید.

بارکزایی در این فایل صوتی تاکید کرده است به خاطر همین فشارها و شکنجه‌ها، او، محمد براهویی و ادریس بیلرانی، مجبور به اعتراف علیه خودشان شده‌اند.

روز شنبه بیستم آبان یک زندانی سیاسی دیگر به نام میثم چندانی (دهقانی) پس از تحمل ۱۲ سال حبس در زندان زاهدان اعدام شد.

حال‌وش به نقل از منابع مطلع نوشت میثم چندانی در سال ۱۳۹۰ به وسیله نیروهای وزارت اطلاعات بازداشت و پس از یک سال نگهداری در بازداشتگاه اداره اطلاعات زاهدان و تحمل شکنجه‌های جسمی و روحی از نوع «تخت معجزه» و اعتراف اجباری به زندان مرکزی زاهدان منتقل شد.

«تخت معجزه» شامل بستن زندانیان به یک تخت‌خواب، شلاق زدن آن‌ها و اتصال جریان الکتریسیته به بدنشان تا زمانی‌ست که اعتراف کنند.

حال‌وش نوشت چندانی پس از چند سال حبس با حکم قاضی «عباس‌علی رجوی» با اتهاماتی از جمله «محاربه از طریق اقدام مسلحانه» و «عضویت در گروه‌های مخالف نظام» به اعدام محکوم شده بود.

این تشکل صنفی با یادآوری اینکه کانون نویسندگان ایران در سال ۱۳۷۸ روز ۱۳ آذر را به یاد محمد مختاری و محمدجعفر پوینده، «دو جان‌باخته‌ راه آزادی اندیشه و بیان»، روز مبارزه با سانسور نامید، تاکید کرده که مبارزه با سانسور، عمل به حق آزادی‌ بیان است.

محمدجعفر پوینده و محمد مختاری دو تن از قربانیان قتل‌های سیاسی پاییز ۱۳۷۷ هستند که به قتل‌های زنجیره‌ای معروف شد. وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی مسئولیت قتل این دو نویسنده و داریوش و پروانه فروهر را بر عهده گرفت اما اعلام کرد که گروهی از کارکنان «خودسر» این وزارتخانه در قتل آنها دست داشتند.

در این بیانیه که روز یکشنبه دوازدهم آذرماه منتشر شده، از سانسور به‌عنوان یکی از صورت‌های اساسی نقض آزادی بیان که در زندگی انسان‌ها نقش ویران‌گری ایفا می‌کند، یاد شده است.

کانون نویسندگان در بیانیه خود سانسور را یکی از ابزارهای جمهوری اسلامی برای سرکوب جنبش‌های اجتماعی، مقابله با اعتلای فرهنگی، تحمیل تک‌صدایی و فریب و مهندسی افکار و دانست.

این تشکل صنفی سانسور را مکمل همه شیوه‌های سرکوب دانسته و گفته «حاکمیت با استفاده از این ابزار بود که اخبار و اطلاعات واقعی دهه‌ سراسر سرکوبِ ۶۰ را از دسترس مردم دور کرد.»

نویسندگان این بیانیه به استفاده جمهوری اسلامی از سانسور به‌عنوان ابزاری برای وارونه کردن ارزش‌های انسانی اشاره و یادآوری کرده‌اند که حکومت با سانسور، کشتار ۱۷۶ سرنشین هواپیمای اوکراینی را پس از سه روز دروغ و انکار، حادثه وانمود کرده، بر هر معترض و مخالف و منتقد انگ جاسوس و امنیتی و بیمار زده است.

به باور آنها، جمهوری اسلامی «با همین ابزار تیراژ کتاب را در جامعه‌ای هشتادوپنج میلیونی به ۲۰۰ نسخه رساند، تئاتر را از صحنه خارج کرد، سینمای رسمی را به ابتذال کشاند، سازها را پشت پرده نشاند، بسیاری از هنرمندان را تاراند یا منزوی ساخت، توصیف و گزارش واقعیت‌های اجتماع را توطئه‌ی خبرنگار و گزارش‌گر و عکاس نمایاند.»

باقی نگذاشتن روزنامه‌ مستقل، تبدیل اینترنت برای مردم به گران‌ترین و آزاردهنده‌ترین اینترنت جهان، پراکندن امواج پارازیت به جای تصاویر ماهواره با هدف بسته‌شدن چشم مردم بر روی جهان، از دیگر مورادی است به گفته کانون جمهوری اسلامی با همین ابزار در پیش گرفت.

در این بیانیه گفته شده که حکومت با ابزار سانسور، پیرامون اخبار دستگیرشدگان خیزش و زندانیان سیاسی و عقیدتی دیوار کشیده و بر «خون جاری معترضان در خیابان‌های سراسر کشور خاک پاشیده و آن را هزینه‌ جراحی رمزگذاری کرد.

در بخش دیگری از این بیانیه آمده «اگر همه‌ این واقعیت‌ها اهمیت آزادی بیان و کارکرد سانسور و تعیین یک روز برای پرداختن ویژه به آن را نشان نداده باشد، جنبش زن، زندگی، آزادی در سالی که گذشت به‌خوبی آن را عیان کرد.»

کانون نویسندگان از خیزش سراسری به عنوان جنبشی یاد کرده که در آن «آزادی با پای مردم معترض به خیابان‌های شهر آمد، با صدایی رسا فریاد زده شد و به پرچم مردم به‌جان‌آمده بدل گشت.»

به باور نویسندگان بیانیه «در این جنبش بود که خواست آزادی بیان بر سرِ دست مردم بلوچستان و خواست آزادی عقیده بر سرِ دست مردم گالیکش بالا رفت.»

آنها تاکید کرده‌اند که «این فریادها پیامی نداشت جز مخالفت جدی و آشکار با سانسور و سرکوب آزادی بیان.»

جمهوری اسلامی از زمان افشای قتل‌های زنجیره‌ای تاکنون اجازه برگزاری مراسم سالگرد محمد مختاری و محمدجعفر پوینده را بر مزارشان در امامزاده طاهر کرج نداده است.

نهادهای امنیتی در جریان برخی مراسم‌هایی به صورت مستقل برای این دو قربانی قتل‌های زنجیره‌ای گرفته شد، اقدام به بازداشت شماری از حاضران بر مزار آنها کردند.