پسر زوج بریتانیایی زندانی در ایران از اعتصاب غذای آنها خبر داد
جو بنت، پسر لینزی و کریگ فورمن، گردشگران بریتانیایی زندانی در ایران میگوید پدر و مادرش در تلاش «برای درخواست کمک» دست به اعتصاب غذا زدهاند.
جو بنت، پسر لینزی و کریگ فورمن، گردشگران بریتانیایی زندانی در ایران میگوید پدر و مادرش در تلاش «برای درخواست کمک» دست به اعتصاب غذا زدهاند.
او چهارشنبه ۲۱ آبان در مصاحبه با بیبیسی جهانی اتهامهای مطرحشده علیه پدر و مادرش را «مضحک» خواند و گفت مادرش در تماس تلفنی هفتونیم دقیقهای که روز سهشنبه برقرار کرد، گفت احساس میکند «از سوی دولت بریتانیا و مقامهای ایران به حال خود رها شده است».
بنت در ادامه گفت: «پدر و مادرم در شرایط طاقتفرسایی زندانی هستند و هیچکس به وضعیتشان رسیدگی نمیکند. هر روز که میگذرد، آنها بخشی از زندگیشان را از دست میدهند، در حالیکه دولتها مشغول محاسبه گام بعدی خود هستند. این سکوت، نوعی همدستی است.»
به گفته او، والدینش که اهل ساسکس شرقی در جنوب انگلستاناند، در ژانویه در جریان سفر به ایران بازداشت شدند. مقامهای جمهوری اسلامی آنها را به جاسوسی متهم کردهاند، اما خانواده فورمن میگویند با ویزای قانونی، راهنمای رسمی و برنامه سفر تاییدشده وارد ایران شدهاند.
منابع نزدیک به خانواده نیز به بیبیسی گفتهاند مقامهای ایرانی از این زوج بهعنوان «ابزار چانهزنی» در روابط با غرب استفاده میکنند.
لینزی و کریگ فورمن در حال حاضر در زندان اوین نگهداری میشوند. خانواده فورمن گفتهاند خانم فورمن در انزوا و در میان زندانیانی که انگلیسی نمیدانند قرار دارد، در حالیکه همسرش از عفونت دندان و شرایط سخت زندان رنج میبرد.
جو بنت گفت در طول یازده ماه فقط دوبار توانسته با مادرش صحبت کند و هر بار این تماس کوتاه بوده است. او افزود: «هر روز با اضطراب میگذرد، نمیدانم حال مادرم چطور است یا درد ناپدریم بدتر شده یا نه. این کابوس هرگز تمام نمیشود.»
او از دولت بریتانیا خواست «پیش از کریسمس قاطعانه وارد عمل شود و برای آزادی والدینش تلاش کند».
بنت با اشاره به آزادی دو شهروند فرانسوی که پس از سه سال حبس در ایران آزاد شدند، گفت: «فرانسویها منتظر نماندند. رییسجمهوریشان حرف زد و شهروندانشان به خانه برگشتند. چرا بریتانیا همین کار را نمیکند؟»
او تاکید کرد هر روز تاخیر، به معنی یک روز رنج بیشتر برای خانوادهاش است و افزود: «ما به شجاعت مردم بریتانیا و اراده رهبرانمان نیاز داریم تا این وضعیت را همین حالا پایان دهیم.»
وزارت خارجه بریتانیا اعلام کرده است که در حال ارائه خدمات کنسولی به این زوج است و بهطور مستقیم موضوع را با مقامهای ایرانی در میان گذاشته است. با این حال، خانواده فورمن سکوت دولت لندن در برابر ادامه بازداشت آنها را «غیرقابل قبول» میداند.
جو بنت گفت: «پدر و مادرم به عدالت ایمان داشتند و سفرشان به ایران برای شناخت فرهنگ و تاریخ بود. اما حالا گرفتار یک بازی سیاسی شدهاند که هیچ نقشی در آن نداشتند.»
در این بیانیه که چهارشنبه ۲۱ آبان، در پایان نشست وزیران امور خارجه کشورهای عضو گروه هفت صادر شد، از حکومت ایران خواسته شده است «همکاری کامل» با آژانس بینالمللی انرژی اتمی را ازسر بگیرد و امکان بازرسی از همه تاسیسات و مواد هستهای را فراهم کند.
وزیران خارجه کانادا، فرانسه، آلمان، ایتالیا، ژاپن، بریتانیا و ایالات متحده آمریکا تاکید کردند که جمهوری اسلامی باید تعهدات خود را طبق قطعنامههای شورای امنیت و پیمان منع گسترش سلاحهای هستهای بهطور کامل اجرا کند.
در این بیانیه همچنین از تمامی کشورهای عضو سازمان ملل خواسته شد که پس از اجرای قانونی مکانیسم ماشه، به تعهدات خود پایبند باشند.
همزمان، تامی پیگوت، معاون سخنگوی وزارت امور خارجه آمریکا، از همه کشورهای عضو سازمان ملل خواست تا بر اساس تعهدات خود، تحریمهای سازمان ملل علیه جمهوری اسلامی را که با هدف مقابله با برنامه هستهای تهران دوباره فعال شدهاند، اجرا کنند.
با فعالسازی مکانیسم ماشه از سوی بریتانیا، فرانسه و آلمان، از بامداد ششم مهر تمامی تحریمهای جامع سازمان ملل دوباره علیه جمهوری اسلامی اعمال شد.
این اقدام با استقبال آمریکا و اسرائیل مواجه شد. در مقابل، مقامهای جمهوری اسلامی آن را «باطل و غیرقانونی» دانستند و وعده پاسخ مقتضی دادند.
محکومیت کمکهای نظامی جمهوری اسلامی و کره شمالی به روسیه
وزیران امور خارجه کشورهای عضو گروه هفت کمکهای نظامی جمهوری اسلامی و کره شمالی به مسکو و همچنین ارائه سلاحها و قطعات دو منظوره از سوی چین به روسیه را محکوم کردند.
در سالهای گذشته، کمکهای نظامی جمهوری اسلامی به روسیه از جمله با ارسال پهپادهای نظامی و همچنین اعزام نیروهای نظامی کرهشمالی به جبهههای جنگ با اوکراین، انتقادهای گستردهای به همراه داشته است.
وزیران امور خارجه کشورهای عضو گروه هفت اعلام کردن که هزینههای اقتصادی روسیه را افزایش میدهند و اقدام علیه کشورها و نهادهای حامی مالی جنگ روسیه علیه اوکراین را در دستور کار قرار خواهند داد.
آنها «حمایت قاطع» خود را از اوکراین در «دفاع از تمامیت ارضی و حق بقا، آزادی، حاکمیت و استقلال» اعلام کردند و گفتند که برقراری فوری آتشبس بین روسیه و اوکراین ضروری است.
در بیانیه نیاگارا همچنین گفته شد که مرزهای بینالمللی نباید با زور تغییر یابند.
روسیه از هنگام تهاجم به اوکراین در اسفند سال ۱۴۰۰ تاکنون حدود ۱۹ درصد اوکراین را اشغال کرده است.
وزیران امور خارجه کشورهای عضو گروه هفت در پایان بند مربوط به اوکراین حملات مستقیم روسیه به زیرساختهای انرژی اوکراین را بهشدت محکوم و بر حمایت از امنیت انرژی اوکراین تاکید کردند.
حمایت قاطع از طرح ترامپ برای غزه
این بیانیه همچنین بر حمایت قاطع از طرح دونالد ترامپ، رییسجمهوری ایالات متحده، برای پایان دادن به درگیری در غزه تاکید میکند.
در بیانیه با ابراز نگرانی از تداوم محدودیتهای ورود کمکهای بشردوستانه به غزه، آمده است: «ما از همه طرفها خواستیم تا اجازه دهند کمکهای بشردوستانه بدون مانع و در مقیاس وسیع، از طریق سازمان ملل و آژانسهای آن و همچنین هلال احمر، دیگر موسسهها و سازمانهای غیردولتی جهانی ارائه شود.»
وزیران امور خارجه کشورهای عضو گروه هفت نوشتند که ادامه مشارکت سازنده همه طرفها در اجرای مراحل بعدی تعیینشده در طرح جامع آتشبس تنها راه ایجاد فضایی برای همزیستی مسالمتآمیز و پررونق میان مردم اسرائیل و فلسطین است.
واکنش به بزرگترین بحران انسانی جهان در سودان
در بیانیه، خشونتهای شبهنظامیان موسوم به «نیروهای پشتیبانی سریع» در سودان علیه غیرنظامیان بیسلاح و کارکنان امدادرسان در سودان محکوم شد.
کشورهای امضاکننده بیانیه با ابراز تاسف از تاثیر ویرانگر این جنگ بر غیرنظامیان، از جمله بروز قحطی که منجر به بزرگترین بحران انسانی جهان شده است، اعمال خشونتهای جنسی در سودان را محکوم کردند.
آنها از شبهنظامیان موسوم به «نیروهای پشتیبانی سریع» و ارتش سودان خواستند که به حقوق بشر احترام بگذارند، تنشها را کاهش دهند، به یک آتشبس فوری و دائمی متعهد شوند و گذر سریع و بدون مانع کمکهای انساندوستانه را تضمین کنند.
در این بیانیه از تلاشهای دیپلماتیک جاری برای بازگرداندن صلح و امنیت به سودان حمایت شد و در عین حال، از بازیگران خارجی خواسته شد به این هدف کمک کنند.
اهمیت حفظ صلح و ثبات در تنگه تایوان و لزوم خلع سلاح هستهای کره شمالی
در این بیانیه همچنین بر اهمیت حفظ صلح و ثبات در سراسر تنگه تایوان تاکید شد.
وزیران امور خارجه کشورهای عضو گروه هفت اعلام کردند که با هرگونه تلاش یکجانبه برای تغییر وضعیت موجود، بهویژه از طریق زور یا اجبار، مخالف هستند و از حل و فصل مسالمتآمیز مسائل میان چین و تایوان، از طریق گفتوگوی سازنده حمایت می کنند.
آنها در عین حال از تقویت قدرت نظامی چین و افزایش سریع ذخایر تسلیحات هستهای آن کشور ابراز نگرانی کردند و از پکن خواستند تا تعهد خود به ثبات را نشان دهد.
این بیانیه برنامههای هستهای و موشکهای بالستیک کره شمالی را شدیدا محکوم کرد و از این کشور خواست تا تعهد خود را برای خلع سلاح هستهای کامل مطابق با قطعنامههای مرتبط شورای امنیت سازمان ملل اجرا کند.
این بیانیه مقامات هائیتی را به ارائه یک برنامه مشخص برای برگزاری انتخابات آزاد و عادلانه تشویق میکند.
بخشهایی از این بیانیه به موضوعاتی مانند مهاجرت، امنیت دریانوردی و تجارت و مذاکرات ایالات متحده و چین اختصاص داشت.
نشست وزیران امور خارجه ایالات متحده، کانادا، بریتانیا، فرانسه، آلمان، ایتالیا و ژاپن سهشنبه و چهارشنبه، ۲۰ و ۲۱ آبان، در منطقه نیاگارا در کانادا برگزار شد.
وزیران خارجه استرالیا، برزیل، هند، عربستان سعودی، مکزیک، کره جنوبی، آفریقای جنوبی و اوکراین برای شرکت در این مراسم دعوت شده بودند.
این انجمن در بیانیه خود که چهارشنبه ۲۱ آبان منتشر شد، با اشاره به آنکه شمس، روزنامهنگار باسابقه و شناختهشدهای بود، افزود که او نخستین روزنامهنگار و نویسندهای نیست که در سالهای اخیر از ارزشمندترین دارایی خود گذشته و جهان ما را ترک کردهاست.
شمس ۱۷ آبان در کانال تلگرامی خود با نام رودنامه نوشته بود: «در آستانه چهل سالگی باید رها کنم. آخرین نخهایی هم که من را به زندگی متصل میکرد را خودم پاره کردم. من که رها کردم، انشالله پوستین زندگی هم من را رها کند. تا قبل از چهل سالگی کاملا تمام شود. خودتان میدانید و مملکتتان!»
او افزوده بود: «من هم عرضه داشته باشم یه گوشه نان و ماستم را میخورم. اینم نداشته باشم هم که دیگه هیچ... سلامت باشید.»
شمس دانشجوی دکترای جغرافیا و برنامهریزی روستایی در دانشگاه تربیت مدرس بود و به فعالیت روزنامهنگاری میپرداخت. شمس پیشتر سابقه بازداشت نیز داشت.
در سالیان گذشته، چند تن از روزنامهنگاران و فعالان رسانهای از جمله شیده لالمی، علی صادقی و کیانوس سنجری به زندگی خود پایان دادهاند.
کارشناسان توصیه میکنند اگر با افرادی روبهرو شدید که از جملات یا عباراتی حاکی از افسردگی یا تمایل به پایان دادن به زندگی استفاده میکنند، از آنها بخواهید با پزشک معتمد، مراکز تخصصی حمایت روانی یا فردی مورد اعتماد درباره نگرانیهای خود گفتوگو کنند. اگر خودتان به خودکشی یا خودسوزی فکر میکنید، در ایران میتوانید با اورژانس اجتماعی با شماره ۱۲۳ تماس بگیرید.
در بیانیه انجمن صنفی روزنامهنگاران استان تهران آمده است، «اگر شرایط اجتماعی و اقتصادی بخشهای مهمی از مردم اسفناک و اضطرابآور است، این تلخی در روح حساس نویسندگان و روزنامهنگاران صدچندان است.»
در ادامه بیانیه این نهاد صنفی همچنین آمده است: «روزنامهنگارانی که بیش از هر گروه دیگری پیگیر تغییرات به نفع مردم، رفع تبعیضها و اجحافها، رفع محرومیتها و محدودیتهای غیرمنطقی و غیرقانونی و غیرانسانی هستند...وقتی با هزار در بسته مواجه میشوند، بیش از هر قشر و گروه دیگری در معرض سموم ناامیدی قرار میگیرند.»
این انجمن در پایان بیانیه خود از روزنامهنگاران خواست که با تقویت روابط اجتماعی حضوری و ایجاد ارتباطات خانوادگی، دوستانه و حرفهای به بیان آلام و مشکلات خود با یکدیگر بپردازند و از طی این مسیر به تنهایی بپرهیزند.
روزنامه شرق چهارشنبه ۲۱ آبان از آزادی پروین صداقت، شیرین کریمی و مهسا اسداللهنژاد خبر داد و نوشت که این سه پژوهشگر شامگاه شنبه ۲۰ آبان آزاد به قید وثیقه آزاد شدند. در این خبر به مبلغ وثیقه برای آزادی آنها اشاره نشده است.
این سه پژوهشگر دوشنبه ۱۴ آبان به دست ماموران اطلاعات سپاه پاسداران بازداشت شده بودند.
بازداشت صداقت، کریمی و اسداللهنژاد در شرایطی انجام شد که مقامهای جمهوری اسلامی درباره علت بازداشت اطلاعرسانی نکردند و خانوادههای بازداشتشدگان از محل نگهداری آنان و شرایط آنها بیاطلاع بودند.
همزمان با این بازداشتها، محمد مالجو، اقتصاددان، و هیمن رحیمی مترجم و پژوهشگر، نیز پس از بازرسی خانههایشان به دست ماموران اطلاعات سپاه پاسداران، برای بازجویی احضار شدند.
پس از آن نیز کیوان مهتدی، نویسنده، مترجم و عضو کانون نویسندگان ایران، به اتهام «عضویت در جمعیتهای معارض کشور (عضویت در حزب چپ سوسیالیستی)» به دادسرای ناحیه ۳۳ تهران احضار شد.
این بازداشتها که در ادامه موج بازداشت شماری از فعالان فرهنگی، از جمله حسین میربهاری، فعال حقوق کودک و عضو جمعیت دفاع از حقوق کودکان، صورت گرفت، واکنشها و انتقادهای گستردهای را برانگیخته است.
صدها استاد دانشگاه، پژوهشگر، فعال مدنی و سیاسی، و جمعی از زندانیان سیاسی زندان اوین در چندین بیانیه جداگانه با محکوم کردن این اقدام، خواستار آزادی فوری بازداشتشدگان شدهاند.
همچنین انجمن قلم آمریکا، کمیته حمایت از روزنامهنگاران، انجمن جامعهشناسی ایران و انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران از بازدشات این پژوهشگران انتقاد کردند.
«احضار و بازداشت فعالان و روشنفکران، تشدید اختناق و سرکوب آزادی است»
سندیکای کارگران نیشکر هفتتپه، کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکلهای کارگری، کارگران بازنشسته خوزستان و گروه اتحاد بازنشستگان پنجشنبه ۲۲ آبان در بیانیه مشترکی «احضار، بازداشت و تعرض به حریم خصوصی افراد» را محکوم کردند.
این تشکلهای کارگری و بازنشستگان با اشاره به «وسیعتر شدن روزانه دامنه سرکوب و بازداشتها» نوشتند: «هرچه بر بحرانهای حاکمیت افزوده میشود، دستگاه سرکوب نیز بهجای پاسخ گفتن به نیازهای اساسی مردم زحمتکش، حلقه محدودیت آزادیهای اجتماعی و مدنی را در جامعه تنگ تر میکند.»
آنها تاکید کردند فعالیتهای متمرکز بر آگاهیبخشی، روشنگری اجتماعی - مدنی و موضعگیریهای سیاسی «پاشنه آشیلی است که مسئولان قضایی و امنیتی را به تکاپو انداخته و آزادیخواهان را به جرمهای واهی، به بند میکشند.»
در پایان بیانیه آمده است: «تعرض به منازل افراد و حریم خصوصی شهروندان و افزایش احضارها و بازداشتها، مصداق محدود کردن آزادی و سرکوب نیروهای سیاسی آزادیخواه و مترقی است و باید فوری متوقف شود.»
افزایش احضار و بازداشت فعالان مدنی، نویسندگان و پژوهشگران در هفتههای اخیر، از نگاه ناظران نشانهای از هراس حاکمیت از شکلگیری دور جدید اعتراضات مردمی در ایران است.
