گابریل بوریچ، رییسجمهوری شیلی، در سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل با رد انکار تغییرات اقلیمی گفت: «انکار گرمایش جهانی نه نظر، بلکه دروغ است؛ همانطور که نمیتوان هولوکاست را انکار کرد یا ادعا کرد واکسنها موجب اوتیسم میشوند.»
او هشدار داد که دروغ و سکوت میتواند ملتها را به پرتگاه بکشاند و یادآور شد که سازمان ملل برای ایجاد گفتوگوی واقعی میان دیدگاههای متفاوت تاسیس شده است.
بوریچ با اشاره به نشست اخیر رهبران آمریکای جنوبی درباره دفاع از دموکراسی تاکید کرد کافی نیست تنها مشکلات را برشماریم، بلکه باید ایدههای تازه ارائه دهیم.
او همچنین شیلی را نخستین کشور آمریکایی دانست که توافقنامه سازمان ملل درباره حفاظت از تنوع زیستی دریایی را تصویب کرده و بار دیگر پیشنهاد داد دبیرخانه این توافق در والپارایسو مستقر شود.
او در بخش پایانی سخنانش رسما میشل باشله، رییسجمهوری پیشین شیلی، را بهعنوان نامزد دبیرکلی سازمان ملل معرفی کرد و گفت حضور او در راس این نهاد پیامی روشن برای توانمندی زنان و فرصتی برای بازگرداندن اعتبار و امید به سازمان ملل خواهد بود.
ساعاتی پیش دونالد ترامپ، رییس جمهوری آمریکا در سخنرانی خود در سازمان ملل، تغییرات اقلیمی را «بزرگترین کلاهبرداری» تاریخ و انرژیهای تجدیدپذیر را «شوخی» خواند.
کانال تلگرامی حسین رونقی سهشنبه اول مهرماه گزارش داد که وضعیت جسمی او در بیستویکمین روز اعتصاب غذا به شدت نگرانکننده است.
در این گزارش با اشاره به اینکه رونقی در تماس تلفنی با مادرش اعلام کرده از چهارشنبه دوم مهرماه اعتصاب خشک را آغاز خواهد کرد، آمده است تصمیم او برای تبدیل اعتصاب تر به اعتصاب خشک، نگرانیها درباره سلامت و جان او را بیش از پیش افزایش داده است.
رونقی از ۱۲ مرداد با وجود داشتن گواهی «عدم تحمل حبس قطعی»، به زندان منتقل شده و از ۱۲ شهریور اعتصاب غذای تر خود را آغاز کرده است.
این زندانی سیاسی ۳۰ شهریور در نامهای از زندان قزلحصار بر ادامه اعتصاب خود تاکید کرد و نوشت با آنکه یقین دارد این دوران تاریک ایران تمام خواهد شد، اما امروز و در چنین شرایطی، «زنده ماندن به هر قیمتی» را مطلوب و انتخاب خود نمیداند.
رونقی در پرونده بابت اتهام «تبلیغ علیه نظام» به یک سال حبس و در پروندهای دیگر بابت اتهام «اجتماع و تبانی علیه امنیت» به پنج سال حبس و به «تبلیغ علیه نظام» به یک سال حبس محکوم شده است.
اعتصاب کاظمی و معیدیشکیب
شهناز خسروی، مادر بیژن کاظمی، ۳۱ شهریور خبر داد فرزندش از ۲۷ شهریور در اعتراض به «رفتار خشن ماموران امنیتی» در بازداشتگاه وزارت اطلاعات در قم اعتصاب غذا کرده است.
او با اشاره به ادامه نگهداری فرزندش در این بازداشتگاه و محرومیت از ملاقات و وکیل نوشت طبق قانون، فرد بازداشتی باید تحت اختیار سازمان زندانها و در حوزه قضایی محل سکونت یا وقوع جرم نگهداری شود.
کاظمی ۳۰ دی ۱۴۰۳ با یورش چندین مامور امنیتی به منزلش در شهرستان کوهدشت و پس از تفتیش خانه و توقیف تمامی لوازم الکترونیکی او و اعضای خانواده، بازداشت شد.
همزمان سایت حقوقبشری هرانا گزارش داد محمد معیدیشکیب از ۲۹ شهریور در اعتراض به محرومیت از خدمات درمانی تخصصی اعتصاب کرده است.
هرانا به نقل از یک منبع نزدیک به خانواده این زندانی سیاسی نوشت او از بیماری قلبی، عارضه پروستات و آسیبدیدگی و دیسک گردن و کمر رنج میبرد و در اعت
معیدیشکیب ۱۸ شهریور ۱۴۰۲ بازداشت و در دادگاه انقلاب تهران بابت «اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور» و «تبلیغ علیه نظام» به ۳ سال و ۹ ماه حبس محکوم شد.
اعتصاب حمزه درویش
به گزارش هرانا، حمزه درویش، زندانی سنیمذهب از ۱۱ مرداد در اعتراض به «ادامه حبس ناعادلانه، شکنجه روحی و جسمی، نقض تفکیک جرائم و بیتوجهی به مطالباتش»، در زندان لاکان رشت اعتصاب غذا کرده است.
هرانا با اشاره به اینکه درویش ۲۵ مرداد به اجبار و تهدید وادار به پایان اعتصاب شد اما از فردای آن روز بار دیگر اعتصاب خود را از سر گرفت، نوشت این زندانی عقیدتی در نامهای توضیح داده مسئولان زندان در جریان بازجویی به او گفتهاند «راههای راحتتر برای خودکشی وجود دارد» و او را به این اقدام تشویق کردهاند.
درویش تاکید کرد که در زندان هیچ امنیت جانی ندارد و اگر اقدامی فوری صورت نگیرد، احتمال آن وجود دارد که نامش به فهرست زندانیان «خودکشیشده» زندان لاکان اضافه شود.
از سوی دیگر، کانون حقوق بشر ایران، ۳۰ شهریور در گزارشی نوشت درویش در کریدور اصلی زندان لاکان رشت مورد حمله با چاقو قرار گرفته و دستکم دو ضربه به بدن او وارد شده است.
در این گزارش آمده است: «این حمله از سوی فردی به نام سعید افراسیابی انجام شد اما پشت صحنه آن، مسئولان زندان، بهویژه حفاظت اطلاعات، متهم به سازماندهی و تحریک این اقدام هستند.»
این زندانی سنیمذهب دوران محکومیت ۱۰ سال و شش ماه حبس خود را در زندان لاکان رشت سپری میکند.
بسیاری از زندانیان در ایران بهناچار از اعتصاب غذا بهعنوان آخرین راه برای رسیدن به خواستههایشان استفاده میکنند و جان خود را به خطر میاندازند.
آنها اغلب در اعتراض به برآورده نشدن مطالبات خود، از جمله تاخیر در رسیدگی به پرونده و مراعات نشدن حقوقشان بهعنوان زندانی، دست به اعتصاب میزنند.
