ولادیمیر پوتین، رییسجمهوری روسیه روز جمعه ۱۵ تیر، در دیدار با ویکتور اوربان، نخستوزیر مجارستان با تکرار ادعای مالکیت روسیه بر چهار منطقه اوکراین، تنها راه تحقق صلح را واگذاری این مناطق از سوی اوکراین عنوان کرد.
پوتین در حالی در دیدار با نخستوزیر مجارستان بر این ادعای خود تاکید کرد که پیشتر و در سپتامبر سال ۲۰۲۲ به طور رسمی سند انضمام دونتسک، لوهانسک، خرسون و زاپروژیا به خاک روسیه را امضا کرده است.
دیدار نخستوزیر مجارستان با رئیسجمهوری روسیه که روز جمعه در کاخ کرملین انجام شد در حالی صورت میگیرد که مجارستان در حال حاضر ریاست دورهای اتحادیه اروپا را برعهده دارد.
ولادیمیر پوتین در دیدار روز جمعه خود اعلام آمادگی کرد که درباره جزییات «پیشنهاد صلح» برای پایان دادن به جنگ در اوکراین گفتگو کند.
این اظهارات پوتین و دیدار ویکتور اوربان پیش از برگزاری نشست ناتو و تنها چند روز بعد از تصدی مجارستان بر کرسی ریاست دورهای اتحادیه اروپا با واکنش تند و جدی بسیاری از رهبران اروپایی و اوکراین روبرو شد. او متهم شده است که پیشتر در این خصوص با آنها رایزنی نکرده است.
ویکتور اوربان روابط گرمی با پوتین دارد و در قبال حمله روسیه به اوکراین همواره مواضعی دوپهلو و در مواردی متمایل به مسکو داشته است.
سفر اوربان به روسیه آنطور که خود آن را «ماموریت صلح» در آغاز ریاست دورهای مجارستان بر اتحادیه اروپا خوانده، به نگرانیهایی در مورد ریاست دورهای مجارستان بر اتحادیه اروپا دامن زده است.
یک دیپلمات اروپایی که نخواست نامش فاش شود به رویترز گفته است: «این اقدام بهروشنی نشان داد که چرا بسیاری از کشورهای اروپایی نسبت به انتخاب مجارستان بدبین بودند.»
رئیسجمهوری لیتوانی و نخستوزیر استونی هردو با انتقاد شدید از ویکتور اوربان مدعی شدهاند که این اقدام او اهمیت و اعتبار ریاست دورهای اتحادیه اروپا را زیر سوال برده است.
وزیر امور خارجه مجارستان، پیتر زیهارتو اما با رد این انتقادها با اشاره به وجود بنبست در حل مناقشه اوکراین گفت که مجارستان از این فرصت برای گفتگو استفاده کرده و به دنبال راهحلی برای گشایش این انسداد است.
ویکتور اوربان، نخستوزیر مجارستان، با ولادیمیر پوتین، رییسجمهور روسیه دیدار کرد تا درباره برقراری صلح در اوکراین گفتوگو کند. این دیدار با انتقاد سایر رهبران اتحادیه اروپا مواجه شده که نسبت به مماشات با مسکو هشدار داده بودند.
به گزارش خبرگزاری رویترز، این دیدار که جمعه ۱۵ تیر انجام شد، چند روز پس از آن صورت گرفت که مجارستان ریاست دورهای ششماهه خود در اتحادیه اروپا را آغاز کرد.
این دیدار پس از ملاقات اوربان با ولودیمیر زلنسکی، رییسجمهور اوکراین در کییف صورت گرفته است.
نخستوزیر مجارستان اعلام کرده که هدف اصلیاش از سفر به مسکو «ماموریت برقراری صلح در اوکراین» است.
این سفر در شرایطی انجام شده که قرار است تا چند روز دیگر نشست سران ناتو برگزار شود و درباره کمکهای نظامی بیشتر به اوکراین تصمیمگیری شود.
پیشتر مجارستان با مخالفتش با ارائه یک بسته کمکی از طرف اتحادیه اروپا به اوکراین موجب تاخیر در ارسال این کمک شده بود.
با گذشت بیش از دو سال از جنگ اوکراین که غرب آن را «جنگ تجاوزکارانه» روسیه میخواند، هنوز چشماندازی برای برقراری صلح در این کشور وجود ندارد.
اورسولا فون در لاین، رییس کمیسیون اروپا همزمان با سفر اوربان به مسکو گفت که تنها اتحاد و عزم راسخ در ۲۷ کشور عضو اتحادیه اروپا راه را برای صلح عادلانه و پایدار در اوکراین هموار میکند.
او در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «مماشات، پوتین را متوقف نخواهد کرد.»
پوتین که از اوربان در کرملین پذیرایی کرد، به او گفت که آماده است درباره «جزئیات» پیشنهادهای صلح برای پایان دادن به جنگ اوکراین گفتوگو کند.
روسیه جنگ اوکراین را یک عملیات نظامی ویژه برای حفاظت از امنیت خود میخواند.
پوتین ماه گذشته گفته بود تنها در صورتی به این جنگ پایان میدهد کییف موافقت کند موضوع پیوستن خود به ناتو را کنار بگذارد و کل چهار استان تحت تصرف روسیه را به این کشور واگذار کند، شروطی که بلافاصله از سوی کییف رد شد.
اوکراین طرح صلح ۱۰ مادهای خود را تنها راه واقعبینانه برای برقراری صلح میداند و گفته که سفر اوربان به مسکو با کییف هماهنگ نشده است.
وزارت خارجه اوکراین در بیانیهای اعلام کرد: «به شما یادآوری میکنیم که برای کشور ما، اصل عدم توافق در مورد اوکراین بدون اوکراین» تزلزلناپذیر است و از همه کشورها میخواهیم آن را به شدت رعایت کنند».
اوربان گرمترین روابط با پوتین در میان رهبران غربی را دارد و منتقد کمکهای نظامی غرب به اوکراین است.
او گفت که میداند هیچ ماموریتی از سوی اتحادیه اروپا در این سفر ندارد، اما صلح نمیتواند «از روی صندلی راحتی در بروکسل» برقرار شود.
او در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «ما نمیتوانیم بنشینیم و منتظر بمانیم تا جنگ به طور معجزهآسایی پایان یابد.»
یک دیپلمات اتحادیه اروپا که نخواست نامش فاش شود، گفت: سفر اوربان به مسکو به این معناست که بدبینی در اتحادیه در مورد ریاست جمهوری مجارستان «متاسفانه موجه است. همه اینها در راستای ارتقای منافع بوداپست است.»
همچنین گیتاناس ناوسدا، رییسجمهور لیتوانی، اوربان را به تضعیف ریاست اتحادیه اروپا متهم کرد.
او در شبکه اجتماعی نوشت: «اگر واقعا به دنبال صلح هستید، با یک دیکتاتور خونین دست نمیدهید، تمام تلاش خود را برای حمایت از اوکراین به کار میگیرید.»
در نگاه اول به نظر میآید نتیجه انتخابات سراسری سال ۲۰۲۴، بریتانیا را در یک مسیر متفاوت سیاسی قرار خواهد داد: دولتی محافظهکار که به شکلی سنتی در مختصات سیاسی راستمیانه ایستاده بود، جای خود را به یک دولت کارگر، درست در نقطه مخالف مختصات سیاسی خود و در چپ میانه، داده است.
اما این تفاوت چقدر است و تغییر چقدر و چه وقت در داخل و خارج از بریتانیا احساس خواهد شد؟
کییر استارمر، رهبر حزب حالا حاکم بر بریتانیا، حزب کارگر و نخستوزیر تازه بر سر کار آمده، پیش از اینکه وارد محل کار و اقامتش در خانه شماره ۱۰ خیابان داونینگ لندن بشود، گفت کشورش قاطعانه برای «تغییر» رای داده است و رای دهندگان برای رقم زدن این تغییر، اختیار را به او و حزبش تفویض کردهاند.
او که در کارزارهای انتخاباتی بر شعار «تغییر» اصرار داشت، در سخنرانی پیروزیاش مقابل در ورودی خانه شماره ۱۰ نه فقط بر ضرورت و فوریت تلاش برای دگرگونی وضع موجود پای فشرد که پای دیگر را فراتر گذاشت و گفت «رسالت دولتش بازسازی کشور» است.
نخستوزیر گفت برای این طرح «نوسازی ملی» که در سر دارد، از همان روز اول کار جدی را شروع میکند.
بازسازی بریتانیا
نوسازی بریتانیا که استارمر از آن میگوید، چه خواهد بود؟
در سخنرانی پیروزی مقابل خانه شماره ۱۰، استارمر در ارائه برنامههای دولتش بر باورهای اصلی حزب کارگر تاکید کرد و از جمله گفت از حقوق کارگران (بنا، پرستار، راننده و دیگران) دفاع، از مالکیت عمومی چون تقویت نظام سلامت همگانی حمایت و برای تحقق عدالت اجتماعی و حفظ کرامت تکتک بریتانیاییها، تلاش میکند.
اما آیا با استناد به این حرفها، طرح نوسازی استارمر تلاش به منظور تحقق رویاهای یک سیاستمدار چپگرا برای وفاداران خود در حزب کارگر است؟
اگر بخشی از پیشینه او را مرور کنیم، شاید تصور کنیم که احتمالا بله، همینطور است.
این بخشی از پیشینه اوست:
کییر استارمر ۶۱ ساله، فرزند یک کارگر ابزارساز و یک پرستار است. مادر و پدرش او را به یاد کییر هاردی، بنیانگذار حزب کارگر، نام گذاشتهاند. او در ثروت بزرگ نشده است.
استارمر در دوران دانشآموزی به یک جنبش جوانان حزب کارگر، به جنبش سوسیالیستهای جوان پیوست و اولین در خانوادهاش بود که توانست به دانشگاه راه پیدا کند.
او بعد از سالها وکالت در حوزه حقوق بشر و شش سال ریاست بر دادستانی کیفری انگلستان و ولز، در سال ۲۰۱۵ و در ۵۲ سالگی وارد عرصه سیاسیشد و به پارلمان راه پیدا کرد.
او زمانی در کابینه «دولت در سایه» جرمی کوربین، رهبر چپگرای وقت حزب کارگر حضور داشت.
پس از استعفای کوربین، استارمر در سال ۲۰۲۰ با برنامههای چپگرایانه به عنوان رهبر حزب انتخاب شد.
برای اینکه بفمیم استارمر چه در سر دارد نمیشود صرفا به این بخش از پیشینه او استناد کرد و باید به بخشهای دیگر سخنرانی پیروزیاش نیز توجه داشت.
او بر این نکته پای فشرد که دولتش دولتی خدمتگزار برای همه بریتانیاییها خواهد بود.
استارمر تاکید کرد که به خصوص به کسانی توجه خواهد کرد که به او رای ندادهاند.
رهبر حزب کارگر گفت دولتش خود را مقید به «دکترین»های سیاسی نخواهد کرد و برای او کشور در اولویت است نه حزبش.
شروع دوباره
استارمر گفت تغییری که او از آن میگوید یک «شروع دوباره» برای همه بریتانیاییها است.
بسیاری انتظار داشتند که او به محض رسیدن به قدرت، در اولین سخنرانیاش اینگونه برای جلب حمایت گستردهتر شهروندان بریتانیا، شهروندانی فراتر از دایره رایدهندگان حزب کارگر، تلاش کند.
به هر حال او پس از اینکه به جای کوربین به عنوان رهبر حزب انتخاب شد، در واکنش به شکست سنگینی که حزب در انتخابات سراسری ۲۰۱۹ با رهبری کوربین متحمل شده بود، تلاش کرد حزب کارگر را متحول کند و با هدف رسیدن به مقبولیت بیشتر مردمی، آن را به میانه نزدیک کند.
اما شاید این اصرار استارمر برای دعوت بریتانیاییها به همگرایی بیشتر، به علاوه تلاش برای کسب مقبولیت بیشتر، متاثر از نتیجه انتخابات بر مبنای آرای مردمی باشد.
با این یادآوری که بنا به شکل انتخابات پارلمانی بریتانیا کرسیهای کسب شده احزاب متناسب با جمع آرای مردمی نیست، باید گفت پیروزی در انتخابات سال ۲۰۲۴ برای حزب کارگر از منظر کرسیهای کسب شده بسیار خیرهکننده است اما از نظر آرای مردمی خیلی دلگرمکننده نیست.
حزب کارگر ۴۱۲ کرسی به دست آورده است که این چیزی بیش از ۶۳ درصد کل کرسیهای مجلس عوام است.
این موفقیت را میشود با پیروزی تاریخی حزب کارگر به رهبری تونی بلر در سال ۱۹۹۷ مقایسه کرد که ۴۱۹ کرسی از ۶۵۹ کرسی را کسب کرده بود اما آرای مردمی کسب شده حزب کارگر در سال ۲۰۲۴ به ۳۴ درصد نمیرسد، در حالی که در سال ۱۹۹۷، حزب بیش از ۴۳ درصد آرای مردمی را کسب کرده بود.
درصد آرای مردمی کسب شده حزب به رهبری استارمر در این دور از انتخابات تنها ۱/۶ درصد بیشتر از دستاورد حزب به رهبری کوربین در انتخابات پیشین در سال ۲۰۱۹ است که آن رای مردمی، کمترین کرسی را پس از جنگ جهانی دوم نصیب حزب کارگر کرد.
به علاوه، این پایینترین درصد آرای مردمی کسب شده از سوی حزب پیروز در انتخابات بریتانیا است که دولت حداکثری را شکل میدهد.
برای همین پذیرفتن اینکه بیش از دو-سوم رای دهندگان بریتانیایی به حزب کارگر رای ندادهاند، آن هم در انتخاباتی که یکی از کمترین مشارکتها در تاریخ بریتانیا را ثبت کرده، از سوی استارمر صرفا از سر خضوع و خشوع سیاسی نمیتواند باشد بلکه یادآوری واقعیات موجود سیاسی بریتانیا است.
ناپایداریهای سیاسی و اقتصادی خشم و نارضایتی همگانی را رقم زده و تحمل رای دهنده بریتانیایی را پایین آورده است و این به وضوح لابهلای اعداد و ارقام آرای شمرده شده این دوره و مقایسهاش با دور قبل مشهود است.
برای همین استارمر نه فقط در سخنرانی اولش در قامت نخستوزیر از همگرایی صحبت کرد که از شهروندان بریتانیایی خواست برای تحقق وعدهاش صبور باشند.
او گفت ایجاد دگرگونی در وضع موجود مثل زدن یک کلید و روشن کردن یک چراغ نیست.
به علاوه نخستوزیر در اولین سخنرانیاش به این اعتراف کرد که شکاف بین طبقه حاکم و مردم باعث ایجاد زخمی عمیق در جامعه شده و وعده داد برای بازگرداندن اعتماد مردم به طبقه حاکم تلاش کند تا سیاست، تبدیل به ابزاری برای خدمت به مردم شود و سیاستمدار تبدیل به خدمتگزار مردم.
البته استارمر صرفا خطاب به شهروندانی فراتر از رایدهندگان به او و حزب کارگر حرف نزد. او حرفهایی برای مخاطبان خاص هم داشت. مخاطبانی از جنس سایر سیاستمداران که این هم واکنشی به واقعیت موجود سیاسی بریتانیا و فراتر از این کشور است.
نوسازی و دیگر سیاستمداران
نخستوزیر جدید گفت این «شروع دوباره»، این «نوسازی ملی» به دیگر سیاستمداران بستگی دارد. این میتواند پذیرفتن این واقعیت از سوی استارمر باشد که در انتخابات اخیر، احزاب کوچکتر موفقیتی قابل توجه کسب کردند و در آینده بریتانیا نیروی سیاسی موثری خواهند بود.
در انتخابات سراسری ۲۰۲۴، مجموع آرای مردمی کسب شده احزاب محافظهکار و کارگر، تنها دو حزبی که طی یک قرن اخیر بر عرصه سیاسی بریتانیا سلطه داشتهاند، به کمترین مقدار خود طی تاریخ، یعنی به ۵۷ درصد رسید.
پیش از این کمترین مقدار رای دو حزب در مجموع ۶۵ درصد بود که در انتخابات ۲۰۱۰ رقم خورد.
با این وجود این به نظر نمیرسد استارمر از همه احزاب کوچک موفق دعوت کرده باشد.
او گفت این تغییر به سیاستمداران دیگری که به مانند خودش «میانهرو و طرفدار ثبات» هستند بستگی دارد.
به این ترتیب احتمالا در جمع احزاب موفق کوچک حزب اصلاح بریتانیا، یک حزب راستگرا و عوامگرا، مورد نظر رهبر حزب کارگر نیست.
حزب اصلاح بریتانیا بیش از چهار میلیون رای، ۱۴ درصد آرای مردمی را به خود اختصاص داد، پنج کرسی پارلمان را کسب کرد و رهبر پرآوازهاش، نایجل فاراژ را بعد از هشت بار تلاش برای راهیابی به پارلمان، برای بار اول به مجلس عوام فرستاد.
این حزب نوپا که سر ناسازگاری با پدیده مهاجرت دارد و از دل ضدیت با اتحادیه اروپا شکل گرفته است از سوی رهبرش، جنبش تازه مخالف با طبقه حاکم توصیف شده است.
اما خارج از دایره هوادارانش، حزب اصلاح به عنوان یک عامل بر هم زننده ثبات سیاسی شناخته میشود.
همچنین اصرار استارمر بر دعوت از سیاستمداران وفادار به میانهروی و ثبات، شاید ناشی از هراس از اقبال به افراطیون سیاسی در کشورهای همجوار باشد یا شاید هم او در همین اعداد و ارقام و ظهور حزب اصلاح بریتانیا با آنچه در فرانسه و آلمان میگذرد، شباهتهایی دیده است.
با این حال دعوت استارمر برای این همگرایی به منظور حل مشکلات بریتانیا و شهروندانش میتواند مورد استقبال احزاب کوچکتر و همسوتر قرار بگیرد. از جمله لیبرال دموکراتها، یک حزب میانهرو که باورمند به آزادیهای اجتماعی است و حزب سبز که مدافع عدالت اقلیمی و اجتماعی توامان است.
لیبرال دموکراتها پس از یک مرحله افول در سه دور انتخاباتی، دوباره تبدیل به حزب سوم پارلمان شدهاند.
آنها به یک پیروزی تاریخی رسیدهاند و تعداد کرسیهای خود را از هشت به ۷۱ رساندهاند که این بزرگترین موفقیت حزب در یکصد سال اخیر است.
حزب سبز پس از موفقیت در انتخابات محلی و منطقهای توانسته است تعداد آرای مردمی خود را از حدود ۲/۵ به نزدیک هفت درصد برساند و تعداد کرسیهای خود را از یک به چهار که همگی برای حزبی در این مقیاس، بسیار قابل توجهاست.
هر دو این احزاب امیدوارند با اختیاراتی که اینگونه بیشتر از قبل به آنها تفویض شده است، نقشی سازنده بر سیاستهای حزب حالا حاکم کارگر بگذارند و حتما از دعوت اینچنینی استارمر استقبال میکنند.
نقش جنگ غزه در انتخابات بریتانیا
نخستوزیر جدید البته نمیتواند یک نیروی مستقل سیاسی دیگر را فراموش کند. نیرویی که در اعتراض به سیاستهای خارجی حزب کارگر به خصوص در قبال رویدادهای اخیر غرب آسیا و غزه شکل گرفته است.
شخصیتهای ارشد حزب کارگر اعتراف کردند موضع این حزب در قبال غزه به قیمت از دست رفتن غیرمنتظره دستکم چهار کرسی این حزب در انتخابات اخیر بوده است.
در چهار حوزه انتخاباتی که رای دهندگان مسلمان قابل ملاحظهای دارند، نامزدهای مستقل، نمایندگان حزب کارگر را شکست دادند. یکی از آنها جاناتان اشورث از وزنههای حزب کارگر بود که استارمر امید داشت او را در کابینه دولت خود بگمارد.
همچنین وز استریتینگ که حالا وزیر بهداشت شده است، تنها با ۵۰۰ رای اختلاف به نسبت رقیبش، یک نامزد مستقل طرفدار فلسطین، توانست پیروز شود.
آیا استارمر برای همگرایی و رسیدن به نقطه مشترک با این نامزدهای مستقل که منتقد سیاستهای خارجی او بودهاند، برنامهای دارد؟
پنج سال پیش، از جانسون تا استارمر
پنج سال پیش، فردای رایگیری در انتخابات سراسری ۲۰۱۹ بریتانیا، کسانی که به سخنرانی پیروزمندانه بوریس جانسون، رهبر وقت حزب محافظهکار گوش میدانند، تصور میکردند در باد آن پیروزی خیره کننده، خیلی سخت است که پنج سال بعد جلوی خانه شماره ۱۰ خیابان داونینگ، جانسون باز هم در قامت نخستوزیر ظاهر نشود.
آنان در آن رویارویی انتخاباتی، حزب کارگر را در هم کوبیدند.
آن زمان تصور اینکه حزب کارگر در یک دور انتخابات دیگر بتواند برخیزد و برای یک مبارزه دوباره توانی داشته باشد، غیرممکن بود.
آن روز کسی از کووید-۱۹ چیزی نشنیده بود. روسیه به اوکراین حمله نکرده بود و چارلز سوم به سلطنت نرسیده بود.
از آن زمان خیلی چیزها تغییر کرده است.
تا پیش از انتخابات سال ۲۰۲۴، مردم بریتانیا رسواییهای بسیار سیاسی و اقتصادی طبقه حاکم را تحمل کردند و روی کار آمدن سه نخستوزیر از جمله اولین نخستوزیر رنگینپوست را تجربه کردند.
از آن زمان خیلی چیزها تغییر کرده است و حزب کارگر از یک شکستخورده ناامید به یک پیروز مصمم مبدل شده است.
استارمر که توانسته حزبش را در مسیری متفاوت قرار دهد، حتما میتواند مسیر سیاسی کشور را هم تغییر بدهد اما همانطور که خودش گفته است، این بستگی به همدلی مردم و همراهی سیاستمداران بریتانیا دارد.
البته نخستوزیر جدید احتمالا در دل پذیرفته است که به مقدار زیادی بخت و اقبال هم نیاز دارد.
سازمان فضایی آمریکا ناسا اعلام کرد که مطالعه در مورد اشیا پرنده ناشناس (بشقاب پرندهها یا یوفوها) نیازمند تکنیکهای علمی جدید، از جمله ماهوارههای پیشرفته و تغییر در نحوه دیدگاه نسبت به اشیا پرنده ناشناس است.
ناسا پنجشنبه ۱۴ تیر نتایج مطالعه یکساله یک تیم مستقل ۱۶ نفره در مورد یوفوها را در گزارشی ۳۳ صفحهای منتشر کرد.
ناسا به جای اصطلاح یوفو UFO که مخفف «شی ناشناس پرنده» است از UAP که مخفف «پدیده ناشناس هوایی» است، استفاده میکند.
این تیم هشدار داد که نگرش منفی نسبت به یوفوها مانع جمعآوری دادههاست و از ناسا خواسته برای پرهیز از اتهامزنی پیرامون مشاهدات اشیا پرنده ناشناس تلاش کند.
حفاظت تیم تحقیق از تهدیدها
سازمان فضایی آمریکا اعلام کرده بود برای جلوگیری از تهدیدها و آزارهایی که اعضای این تیم ۱۶ نفره در طول مطالعه بر روی پدیدههای ناشناس هوایی با آن مواجه شدهاند، نام مدیر جدید این پروژه را فاش نمیکند.
اما پنجشنبه ۱۴ تیر، مارک مکاینرنی را که قبلا به عنوان رابط در موضوع پدیدههای ناشناس هوایی بین ناسا و وزارت دفاع خدمت کرده به عنوان مدیر این تحقیقات معرفی کرد.
احتمال وجود حیاتی دیگر یک تریلیون است
بیل نلسون، مدیر ناسا با وعده «یک رویکرد باز و شفاف» گفت: «ما میخواهیم گفتگو در مورد پدیدههای ناشناس هوایی را از شایعهپردازی به علم تغییر دهیم.»
مقامات تاکید کردند که این تیم هیچ شواهدی مبنی بر اینکه پدیدههای ناشناس هوایی منشا فرازمینی دارند، پیدا نکرد. اما نلسون اذعان کرد با وجود میلیاردها ستاره در میلیاردها کهکشان، «وجود زمین دیگری ممکن است».
او گفت: «اگر از من بپرسید، آیا من معتقدم که در جهانی به این وسعت زندگی وجود دارد؟ پاسخ شخصی من بله است.»
دانشمندان ناسا احتمال وجود حیات در سیاره دیگری مانند زمین را «حداقل یک تریلیون مورد» میدانند.
نلسون در پاسخ به پرسش خبرنگاران درباره اینکه آیا دولتهای آمریکا یا دیگر کشورها در حال پنهان کردن موجودات یا سفینههای فضاییاند، گفت: «به من مدرک نشان دهید.»
ناسا اعلام کرده که به طور فعال در جستجوی مشاهدات ناشناخته نیست، اما یک ناوگان از فضاپیماهای در حال گردش در اطراف زمین دارد که میتواند مثلا مشخص کند که آیا شرایط جوی باعث رخدادهای عجیب شده یا خیر.
پدیدههای ناشناس هوایی در کنگره
در مرداد ۱۴۰۲ سه مقام نظامی پیشین آمریکا در نشستی با یکی از کمیتههای نظارتی مجلس نمایندگان آمریکا، گواهی دادند که دولت این کشور اطلاعات بیشتری از اشیا پرنده ناشناس دارد که به اطلاع عموم نرسیده است.
یکی از این مقامهای پیشین نیز از مشاهده «موجودات بیولوژیکی غیرانسان» خبر داد، هرچند این اظهارات همان زمان از سوی پنتاگون رد شد.
نمایندگان حاضر در این نشست تاکید کردند که موضوع این اشیا پرنده ناشناس باعث نگرانی اعضای هر دو حزب است و پرسشهایی را در ارتباط با امنیت ملی آمریکا ایجاد کرده است.
گزارش پنتاگون
در ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۱ مجلس نمایندگان آمریکا برای نخستینبار در دهههای اخیر، یک جلسه استماع عمومی درباره اشیا پرنده ناشناس، با حضور مقامهای پنتاگون برگزار کرد.
اسکات بری، رییس آژانس اطلاعات نظامی نیروی دریایی آمریکا در این نشست گفت تعداد حوادث گزارش شده درباره اشیا پرنده ناشناس در سال گذشته به حدود ۴۰۰ مورد افزایش یافته و احتمال فرازمینی بودن این پدیده همچنان پابرجا است.
دسترسی به اسناد
در این مطالعه کارشناسان هوانوردی، هوش مصنوعی و فضانورد بازنشسته ناسا اسکات کلی به هیچ فایل فوق محرمانهای دسترسی پیدا نکردند. اسکات کلی اولین آمریکایی است که تقریبا یک سال را در فضا گذراند.
این گروه به دادههای غیرمحرمانه تکیه کرد تا سعی کند مشاهدات ناشناخته در آسمان را بهتر درک کند.
در سال ۱۴۰۰ دولت آمریکا گزارشی مستند از ۱۴۰ مورد اشیا ناشناس پرنده که ارتش و خلبانان این کشور مشاهده کردند، منتشر کرد.
به گفته کارشناسان اکثر این رخدادها به هواپیماها، پهپادها، بالنها یا شرایط جوی نسبت داده میشوند و چون مشاهدات با کیفیت بالا بسیار کم است نمیتوان هیچ نتیجه علمی از آنها گرفت.
جمعه ۱۵ تیر آتشفشانهای اتنا و استرومبولی ایتالیا، در فورانهایی خاکستر و گدازه داغ را به بیرون پرتاب کردند. در پی این حادثه، مقامات محلی سطح هشدار را در جزیره سیسیل در دریای مدیترانه افزایش دادند. مقامات فرودگاه کاتانیا سیسیل هم از تعطیلی موقت این فرودگاه خبر دادند.
آژانس حفاظت مدنی ایتالیا در استرومبولی هشدار قرمز صادر کرد و هشدار داد ممکن است وضعیت بدتر شود.
نلو موسومچی، وزیر حفاظت مدنی، گفت که استرومبولی «تحت نظارت است» و مقامات اجرای طرحهای تخلیه در مواقع اضطراری را بررسی میکنند.
نیروهای آتش نشانی اعلام کردند که تعداد آتشنشانان در جزیره را به طور پیشگیرانه دو برابر کردهاند.
فرودگاه کاتانیا هم در بیانیهای اعلام کرد: «باند فرودگاه کاتانیا به دلیل ریزش خاکستر آتشفشانی غیرقابل استفاده است. ورود و خروج هر دو به حالت تعلیق درآمده است.»
ساکنان و مقامات در اطراف شهر کاتانیا در سواحل شرقی سیسیل، پس از اینکه خیابانها و خودروها در خاکستر سیاه آتشفشانی فرو رفت به پاکسازی شهر پرداختند.
اتنا، یکی از فعالترین آتشفشانهای جهان است که در محدوده همگرایی صفحه آفریقا و صفحه اوراسیا قرار گرفته و فورانهای آن شامل جریانهای گدازه، انفجارهای شدید و تشکیل دهانههای جدید میشود.
این آتشفشان در روزهای اخیر فعالیتهای شدیدی داشت و آسمان شهر کاتانیا را روشن کرد و همزمان آتشفشان استرومبولی در سواحل شمالی جزیره سیسیل، گدازههایی را به دریا ریخت.
اتنا در یک قرن گذشته بارها با فورانهای خود اهالی سیسیل را غافلگیر کرده است از جمله در سال ۱۹۲۸ که سیسیل شاهد یکی از مخربترین فورانهای اتنا در قرن بیستم بود و در نتیجه آن، جریانهای گدازه شهر کوچک ماسکالی را تخریب و هزاران نفر را بیخانمان کرد.
در سال ۲۰۲۳ فورانی که با انتشار خاکستر و جریانهای گدازه همراه بود تمام پروازهای فرودگاه کاتانیا را لغو کرد و خاکستر آتشفشانی بر روی شهرها و روستاهای اطراف نشست.
آتشفشان استرومبولی، در جزایر ایولین، در منطقهای با فعالیت زیاد زمینشناسی قرار دارد که به دلیل فورانهای منظم و مداومی که دارد به آن لقب «فانوس دریایی مدیترانه» دادهاند.
استرومبولی که در میانه دریای مدیترانه قرار دارد هم در سالهای گذشته فورانهای شدید و مخاطره آمیزی داشت.
در یک نمونه در سال ۲۰۱۹ فوران این اتشفشان باعث مرگ یک گردشگر و جراحت چندین نفر دیگر شد. این فوران با جریانهای گدازه و خاکستر فراوان همراه بود و باعث تخلیه ساکنان و گردشگران از این منطقه شد.
کییر استارمر به عنوان رهبر حزب برنده انتخابات پارلمانی بریتانیا، جمعه ۱۵ تیر با پادشاه چارلز سوم ملاقات کرد و از او اجازه خواست تا دولت جدید را تشکیل دهد. این ملاقات پس از آن انجام شد که ریشی سوناک، ساعتی قبل از آن استعفای رسمی خود را از نخستوزیری، به پادشاه بریتانیا ارائه کرد.
استارمر به عنوان رهبر حزب کارگر، روز جمعه پس از ملاقات با پادشاه بریتانیا به ساختمان شماره ۱۰ خیابان داونینگ رفت تا به عنوان نخستوزیر جدید با مردم صحبت کند.
او در سخنرانی خود گفت: «چه به حزب کارگر رای داده باشید یا نه و مخصوصا اگر رای نداده باشید، دولت من به شما خدمت خواهد کرد.»
استارمر که پنجاهوهشتمین نخستوزیر بریتانیا خواهد بود، بلافاصله انتصاب وزیران را از پستهای ارشد و کلیدی آغاز کرد.
معرفی اعضا اصلی کابینه جدید بریتانیا
دیوید لمی، که قبلا وزیر خارجه دولت در سایه بود، به عنوان وزیر خارجه جدید بریتانیا معرفی شد.
لمی با انتشار نوشتهای در شبکه ایکس با اشاره به اینکه باعث افتخار اوست که به عنوان وزیر خارجه بریتانیا و امور کشورهای مشترکالمنافع در این دولت خدمت میکند، گفت او «بریتانیا را به منظور تامین امنیت و رفاه در داخل کشور با جهان مرتبط» خواهد کرد.
جان هیلی هم که از طرفداران افزایش هزینههای دفاعی و بزرگ نگه داشتن ارتش بریتانیا است، به عنوان وزیر دفاع جدید بریتانیا منصوب شد.
هیلی که همچون دیوید لمی، وزیر خارجه جدید، طرفدار جدی حمایت از اوکراین هستند در دولتهای تونی بلر و گوردون براون هم حضور داشت و در دولت بلر هم به نفع مداخله بریتانیا در جنگ عراق در سال ۲۰۰۳ رای داده بود.
نخستوزیر تازه بریتانیا ایوت کوپر را هم که یکی از اعضای عالیرتبه در حزب کارگر است و از سال ۲۰۱۰ در دولت سایه وزیر کشور بوده، به عنوان وزیر کشور انتخاب کرد.
کوپر از جمله سیاستمداران بریتانیایی بود که حمله موشکی جمهوریاسلامی به اسرائیل را محکوم کرد و از همکاری جنگندههای بریتانیایی برای ساقط کردن پهپادها و موشکهای ایران حمایت کرد.
ریچل ریوز، هم نخستین زنی است که در تاریخ بریتانیا به سمت وزیر اقتصاد انتخاب شده که از سمتهای مهم کابینه است.
ریوز هم بعد از انتخابش با اشاره به اینکه به کارکنان وزارت دارایی اعتماد دارد، گفت: «درباره مشکلاتی که با آن رو به رو خواهد شد توهم ندارد و نمیتواند قول دهد که کارها آسان پیش برود و کاری طولانی در پیش دارد.»
آغاز به کار دولت و پارلمان
اگر دولت جدید تاریخ را تغییر ندهد، قرار است افتتاحیه پارلمان و سخنرانی پادشاه که برنامه قانونگذاری دولت برای جلسه پارلمان را تعیین میکند ۲۷ تیر ماه برگزار شود.
پس از آن در مراسمی که معمولا چند روز طول میکشد، هر یک از نمایندگان به نوبه خود برای وفاداری به پادشاه سوگند خورده یا تعهدات و مسئولیتهایی را که به عنوان نماینده بر عهده میگیرند، تایید رسمی میکنند.
چیدمان جدید پارلمان
حزب کارگر در یک پیروزی تاریخی در انتخابات سراسری بریتانیا به ۱۴ سال حضور محافظهکاران در قدرت پایان داد.
در حالی که هنوز سرنوشت یک کرسی پارلمان بریتانیا مشخص نیست، از ۶۵۰ کرسی پارلمان، حزب کارگر ۴۱۲ کرسی، حزب محافظه کار ۱۲۱ کرسی، حزب لیبرال دموکرات ۷۱ کرسی، SNP یا حزب ملی اسکاتلند ۹ کرسی، حزب سبزها هفت کرسی و مابقی احزاب مجموعا ۲۹ کرسی را به خود اختصاص دادند.
این بزرگترین شکست در تاریخ حزب محافظهکار از ابتدای تاسیس در قرن نوزدهم است.
در اتفاقی بیسابقه ۱۰ وزیر کابینه دولت سوناک کرسیهای خود را در پارلمان از دست دادهاند.
به گفته جان کرتیس، کارشناس نظرسنجی بیبیسی، محافظهکاران تمام کرسیهای خود را در ولز از دست دادهاند و «به صفری که در سال ۱۹۹۷ در اختیار داشتند»، بازگشتهاند.
در انتخابات پیشین بریتانیا که در سال ۲۰۱۹ برگزار شد، حزب محافظهکار تحت رهبری بوریس جانسون توانست ۳۶۵ کرسی را در مقابل ۲۰۳ کرسی حزب کارگر از آن خود کند.
از نگاه اکثریت رایدهنده، این پیروزی عمده برای حزب کارگر به رهبری استارمر، نویدبخش تغییراتی عمده در بریتانیا است.
حزب لیبرال دموکرات بریتانیا نیز توانست ۷۱ کرسی پارلمان را از آن خود کند تا به عنوان سومین حزب در تشکیل دولت مشارکت داشته باشد.
این نتیجه که مطلوب طرفداران حزب لیبرال دموکرات بود واکنش مثبت ادوارد دیوی، رهبر این حزب را به همراه داشت.
تاثیر نتایج انتخابات بریتانیا بر بازار بورس
با پیروزی قاطع حزب کارگر در انتخابات پارلمانی، قیمت سهام و اوراق قرضه دولتی بریتانیا افزایش یافت و شاخص بلوچیپ (FTSE 100) در بازار آزاد، همراه با سهام میانی ۰/۲۸ درصد افزایش یافت.
بازده اوراق قرضه دولتی ۱۰ ساله بریتانیا یا گیلتها با سه واحد کاهش به ۴/۱۷ درصد رسید که تا حد زیادی مطابق با سایر بازارهای اروپایی بود.
گیلت یک بدهی دولت بریتانیا بر حسب استرلینگ است که از سوی وزارت خزانهداری این کشور در بورس اوراق بهادار لندن فهرست شده است.
شب انتخابات
شب گذشته و تنها هفت ساعت پس از شروع شمارش آرا، سوناک به عنوان رهبر حزب محافظهکار، شکست حزب خود را پذیرفت و در تماسی با استارمر، رهبر حزب کارگر و نخستوزیر جدید بریتانیا، پیروزی او را تبریک گفت.
استارمر نیز با انتشار پستی در رسانه اجتماعی ایکس از مشارکت عمده مردم در این انتخابات قدردانی کرد.
این انتخابات که با شرکت کموبیش گسترده شهروندان انگلستان، اسکاتلند و ولز همراه بود در حدود ۴۰ هزار حوزه رایگیری انجام شد و تا ساعت ۲۲ پنجشنبه به وقت محلی ادامه یافت.